Danny Haak | Stage in Japan, 日本の見習い期間

In de categorie ‘verbazingwekkende feiten’: de grootste kolonie van Japanners in het buitenland bevind zich in Brazilië. Brazilië? Ja! Vraag me niet waarom, als er twee culturen totaal verschillend zijn, dan zijn het wel de Japanse en de Braziliaanse naar mijn idee… Zal wel iets te maken hebben met geen aardbevingen, mooi weer, en de vrouwen - althans dat suggereerde één van mijn collega’s - die in Brazilië is geboren, en dan ook vloeiend Portugees spreekt. Daarnaast staat Braziliaans eten bekend om de kwantiteit en kwaliteit aan vlees, en het Japanse eten juist om het gebrek eraan. Genoeg redenen om een keer een Braziliaans restaurant op te gaan zoeken (Olaf, aan jou om te vertellen hoe authentiek Braziliaans dit is ;)…).

The place to be was in Kobe, slechts twee uur reizen hier vandaan, maar je moet er wat voor over hebben, tenslotte… Het reizen per trein is hier geen straf, meer onderdeel van de gezelligheid! De groep bestond uit wat collega’s, de afdeling Frankrijk en nog iemand die Engels wilde leren, en enthousiast zijn best deed met zijn vertaalcomputer, maar er amper twee woorden uitkreeg… Ik wil dan graag mijn best doen om te helpen en een gesprek te voeren, maar als je een kwartier bezig bent om één zin uit te leggen vergaat je dat ook wel na verloop van tijd. Jammer dat de basis van de Japanners gewoon zo slecht is…

Vleesch aan de spies boven het vuur (?)

Het eten bestond uit een onbeperkt groentebuffet, en onbeperkt vlees. Onbeperkt impliceert in Japan dat het bedienend personeel hun uiterste best doet om je zo vol mogelijk het pand te doen verlaten, hetgeen hier ook het geval was. Elke vijf minuten kwam er weer een mannetje met een spies vlees en een soort van zwaard langs om je te voorzien van een heerlijk brok vlees, top! Nadat we een flinke selectie uit het dierenrijk soldaat hadden gemaakt (nu at ik eindelijk een keer de Japanners eruit; die zijn duidelijk niet gewend aan dit soort eten) en de nodige Caipirinha’s hadden gedronken, was het de beurt aan de collega - afkomstig uit Kobe - om een rondleiding te geven door de stad.

Kobe is in 1995 getroffen door één van de grootste aardbevingen uit de Japanse historie (Great Hanshin earthquake), misschien dat sommigen zich nog de krantenfoto’s van de ingestorte snelweg kunnen herinneren? Een stuk van het zwaar getroffen havengebied is na de aardbeving intact gelaten, zodat samen met een aantal foto’s nu nog steeds duidelijk te zien is wat voor schade er aangericht kan worden door natuurgeweld. En ik moet zeggen: dat is toch wel indrukwekkend: weggezakte gebouwen, ingestorte bruggen en beton wat als papier gescheurd is. Ook indrukwekkend is het feit dat de Japanners binnen twee jaar na de aardbeving de volledige haven weer hersteld hadden; en dat de stad nu als één van de weinige hier een aantrekkelijk en mooi stadscentrum heeft; een unicum voor dit land!

Schade aangericht door de aardbeving - met op de achtergrond de twee-verdiepings-snelweg

Vorige week was ik met de Fransman en een vriend, vriendin van hem wezen stappen in Osaka - Japanse stijl dan. Dit houdt zoiets in als biertjes drinken, maar tegelijkertijd ook eten. Het eten was ook wel grappig: iedereen besteld zelf wat hij of zij wil - maar het is typisch Japans dat je dan van elkaars bord eet wat je wil, en niet alleen je eigen bord leeg eet. Ik wist dit nog niet, wat resulteerde in een ‘oeps’ momentje - en wat gelach van de Japanners… Ach, weer wat geleerd!

Clubs zijn hier ook wel - maar vrij aan de prijs, en naar mijn idee wat zeldzamer dan in Nederland. Dit heeft er ook mee te maken dat veel mensen met vrienden gaan eten, biertjes drinken en dan met de laatste trein weer naar huis toe gaan; rond twaalf uur liep onze kroeg (English pub- zodat ik ook met andere mensen zou kunnen praten haha) dan ook leeg, en om twee uur was het sluitingstijd - op een zaterdagavond.

v.l.n.r: …fuji-san, vrouw x en Arnaud, de Fransman (die Japanse namen onthouden blijft een drama)

Mooi stukje Japanse cultuur kwam boven toen de Japanner een beetje wilde peilen wat westerlingen mooi vinden aan vrouwen, dus hij vroeg mijn mening over de drie Britse vrouwen die naast ons zaten. Nu voldeden zij aan het stereotype Britse vrouw, enough said, dus ik vertelde eerlijk dat ik ze alledrie nou niet echt aantrekkelijk vond. Nou, dat vond hij toch wel hoogst onbeleefd… er moest er toch wel één zijn die het leukste was, en de rest was gewoon een beetje minder leuk… :)

Capsules, twee hoog gestapeld

Omdat de eerste of laatste trein optie minder relaxed was bevonden de vorige keer, gingen we overnachten in een capsule hotel, voor slechts EUR 15,- - inclusief bad. Vet relaxed! Ondanks dat de bedden minimaal zijn, is het concept heersend! Je checkt in, krijgt de sleutel van een kluisje, daar laat je je kleding achter en doe je je pyjiama aan (vond het onbeleefd om deze achterover te drukken, nu spijt van, is namelijk best gaaf ding). Dan ga je eerst in bad (natuurlijk), en kan je nog even tv-kijken, biertjes drinken of in de massagestoel. Tenslotte klim je de capsule in, schermpje omlaag en slapen maar… Capsules zijn uitgerust met TV (inclusief pornokanalen - hilarisch is dat de programma’s overal uitgebreid hangen, zodat je nooit je favoriete film mist… hoogst twijfelachtig), radio en wekker. Just enough, en perfect voor na een avondje stappen.

C-184, mijn ‘kamer’

En dan dit weekend officiëel op de helft van mijn verblijf hier; nog ongeveer tien weken te gaan! Met mijn stageopdracht vlot het ook prima. Alle onderdelen van ons prototype zijn nu zo goed als klaar, dus komende week ga ik alles samenvoegen, in de FPGA’s laden, aanzetten, en kijken wat er gebeurt… Spannend! (Subtiel is mij meegedeeld dat mijn baas tegen zijn baas heeft verteld dat het eind Januari zou werken, dus er ligt een lichte druk op mijn schouders… haha)

Tenslotte: Vanuit Japan irriteer ik mij mateloos aan de hele discussie over de OV-chipkaart in Nederland. Ja, natuurlijk is die kaart te kraken na x-jaar als je te weinig encryptie gebruikt… Is dat weer een totaal gebrek aan technische kennis van de overheid, of een falen van het bedrijf die het systeem ontworpen heeft - de goedkoopste optie is zeker niet de beste voor dit soort systeem? In Japan bestaat een systeem zoals dat in Nederland geïmplementeerd gaat worden al jaren, en het is daadwerkelijk fantastisch! Nooit meer kaartjes kopen, bij het instappen van de bus, trein, metro of tram zwaai je je portemonnee langs het poortje (grappig detail: het poortje gaat pas dicht als er wat fout gaat, terwijl deze in Nederland open gaat als het goed gaat), en als je het OV verlaat doe je hetzelfde. That’s it. Bedragen worden automatisch afgeschreven, en je kan kiezen voor een prepaid anonieme kaart of een kaart gekoppeld aan je bankrekening. Daarnaast kan je er in en om stations ook veel mee betalen in winkeltjes en drankautomaten - een soort van chipknip, maar dan draadloos. Als je het gemak en de eenvoud van dit systeem hier zit, is het bijna onbegrijpelijk dat iemand in de Tweede Kamer zegt dat de strippenkaart “ook voldoet”; diegene heeft vast nog nooit geprobeerd om het systeem aan een toerist uit te leggen, laat staan zelf een reis te maken op een traject dat je niet kent…

Een paar weken terug was hier ook in het nieuws dat de Japanse overheid heeft besloten om een Maglev-verbinding te gaan bouwen tussen Osaka en Tokyo omdat de huidige Shinkansen qua snelheid (>300 km/h) en capaciteit aan zijn limiet zit (en dat met treinen waar honderden mensen tegelijk in gaan en die elke drie minuten vertrekken). Ook wordt de reistijd tussen beide steden teruggebracht tot anderhalf uur (bijna halvering van wat het nu is). De technologie is nu klaar voor productie en in 2025 moeten de eerste treinen met 500 kilometer per uur gaan rijden, het totale project kost 44 miljard dollar (~ 30 miljard euro), maar laat wel een stukje ambitie van de overheid hier zien :). En het is naar mijn idee één van de beste manieren om daadwerkelijk het vliegverkeer te verminderen, in plaats van het heffen van allerlei loze belastingen… Feit is dat de Japanners als ze mogen kiezen de voorkeur geven aan de trein boven de auto - voor lange en korte afstanden (m.u.v. het platteland dan), iets wat in Nederland op de lange termijn ook de bedoeling is; maar dan moet de betrouwbaarheid en frequentie toch eerst op het systeem van hier komen (ik heb hier nog nooit vertraging gehad, en nog nooit langer dan 10 minuten op een trein gewacht, gemiddeld elke 5 minuten gaat er een trein). Blijven dromen dat de NS dit ook ooit kan ;)…