Danny Haak | Stage in Japan, 日本の見習い期間

Terwijl heel Nederland op weg was/op bezoek was bij Ikea, ouders, schoonouders (wat is de beste optie?), waren wij in Hiroshima; beter bekend als de stad waar de Amerikanen op 6 augustus 1945 een atoombom lieten vallen; en zo de Tweede Wereldoorlog mede beëindigden. Vaak maken dit soort dingen pas indruk als je de plaats bezoekt waar het allemaal gebeurde, en dat was hier ook het geval.

De a-bomb dome, één van de weinige gebouwen die de bom enigszins overleefden

Naast de a-bomb dome, was er een groot park en museum met herinneringen aan het verleden, maar vooral de oproep om atoomwapens neer te leggen. Als je de foto’s van gesmolten ledematen (meer dan verbrand) en de maquettes met alle schade ziet (straal van twee kilometer stad met de grond gelijk en 140.000 doden), snap je heel goed waarom. Nu waren de Japanners ook geen lieverdjes, maar het storten van zo’n bom zonder waarschuwing en met als één van de redenen dat de kosten van het Manhatten project ook politiek verdedigd moeten kunnen worden, is op zijn zachtst twijfelachtig te noemen: een verhaal wat je in Nederland niet duidelijk in de geschiedenisboekjes aantreft. Na alle narigheid tijd voor schoonheid: Miyajima, een eiland voor de kust van Hiroshima met prachtige natuur, tempels en één van de drie mooiste uitzichten van Japan; een torii in het water.

De familie voor de torrii

Vervolgens met een kabelbaan de bergen in, en een afdaling te voet gemaakt. Klimkunsten kwamen uiteraard goed van pas hier ;).

’s Avonds Okonomiyaki gegeten in een flat met op drie verdiepingen in totaal 28 Okonomiyaki restaurants; beetje typisch Japans. Waar in Nederland elk restaurant of kroeg op straatniveau gelegen is, zodat je direct iets ziet en kunt checken of het OK is, zijn veel van dit soort gelegenheden in Japan in flats gestapeld, met op straatniveau enkel een bord met wat waar in het gebouw te vinden is. Zo zit een bar in Nara trap op, gangetje door, nog een trap op, deur in; en voila: de kroeg! Erg lastig om zelf te vinden, en tips van anderen of Lonely Planet zijn dan ook erg welkom.

De volgende dag ging onze reis verder naar het kunsteiland Noashima, per Shinkansen, trein en boot. Op dit eiland - gelegen in de Inland Sea - zijn veel hedendaagse kunstwerken te vinden buiten, maar ook binnen in twee musea. Het leuke is dat je in de musea kan overnachten - wat wij ook hebben gedaan, met een prachtig uitzicht op de zee en de overige eilanden. Het zou niet iets direct zijn wat we zelf gekozen hadden, maar op aanraden van het reisbureau, en het is zeker niet tegengevallen. Naast de prachtige natuur, de daarin verwerkte musea (gedeeltelijk ondergronds, gave architectuur), was ook alle kunst de moeite waard (zeker de combinatie van die drie). Helaas viel het weer een beetje tegen (voor het eerst, normaal is het in Japan Altijd Mooi Weer; een soort van Friesland), maar een beetje regen slaat ons natuurlijk niet uit het veld :).

Nederlands werk van Karel Appel

Hipheid

Onderweg naar Kyoto gingen we verder per boot, naar de stad Takamatsu (wederom op een eiland). Niet zo bekende stad, en niet zo groot (bijna half miljoen inwoners, erg relatief dus), maar met erg mooie tuinen. Omdat ons verblijf in Naoshima uitgelopen was, en tuinen hier toch niet op z’n best zijn in de winter, hebben we die overgeslagen. Wat briljant was hier, was dat er niet zoveel buitenlanders kwamen, en dat merk je direct aan de reacties van de Japanners. Naast het feit dat je door iedereen nagestaard en nagefluisterd wordt (goed voor je ego ;) ), proberen Japanners hun drie woordjes Engels op je uit, en zie je kinderen vol verbazing kijken. Erg grappige ervaringen :).

Aan de Okonomiyaki, officiëel verkozen tot Het Beste Eten Van Japan door de familie

In Kyoto aangekomen, verbleven we weer in een Ryokan (Japanse stijl hotel). Naast de altijd aanwezige kou (leve straalkacheltjes en dikke truien), het slapen op de grond en de te kleine wc’s en douches, was deze Ryokan ook nog in de jaren 70 en 80 blijven hangen, check de hippe TV en het altijd aanwezige bordje met gebruiksinstructies, je zal ‘m maar slopen! Ook hingen gangen vol met krantenartikelen uit die tijd, en brieven van tevreden gasten, niet na 1989. De eigenaresse was zelf al bijna antiek, dat verklaarde een hoop. Bijzonder hilarisch allemaal, edoch was het vol met gasten en een prima verblijfplaats!

Oudjaarsdag begon met een bezoek aan Osaka; de dames wilden een winkeldag (ondanks dat alle kleding per definitie te klein is voor Nederlanders) en Osaka heeft prima Sushi-restaurants, dat moest ook nog getest worden. De dames waren vol lof over de grote diversiteit in kleding; waar in Nederland een paar ketens het straatbeeld beheersen, is hier geen één winkel hetzelfde. Weer wat geleerd. Mij was het al wel opgevallen dat uiterlijk (en dan voornamelijk van, voor de vrouwen) hier veel belangrijker is dan in Nederland, mannen houden het vaak op pak, stropdas, witte sokken en sportschoenen. Zelfs ik ben hipper :). Waar je ook loopt, vrouwen lopen er altijd tiptop verzorgd en aangekleed bij, soms te veel van het goede; dat resulteert dan in de Aziatische Barbie, by far niet de meest aantrekkelijke types naar mijn idee.

Osaka: stad van neon, winkels, restaurants en één riviertje, gedeeltelijk voorzien van snelweg op palen

Papa en Mariëtte aan de sushi

Toen werd het tijd voor het nieuwe jaar. We wisten dat de jaarwisseling in Japan geen feest was, maar een religieuze gebeurtenis (exit vuurwerk, exit party-party, de oliebollen waren natuurlijk al eerder exit). Daarnaast was bekend dat de tempels de klokken gingen luiden, maar hoe en wat; waar de klepel zou gaan hangen, was erg onduidelijk. Na een tip van een reisboekje, gingen we naar één van de grootste tempels in Kyoto (tempels zijn van het boeddishme, en worden geassocieerd met het oude jaar: alles dat geweest is en schrijnen horen bij het shintoïsme, een natuurgodsdienst, en gericht op de toekomst, het nieuwe jaar dus). Daar troffen we de grootste politiemacht allertijden aan, die met hun lightsabers half Japan onder controle probeerden te houden, wat prima lukte. Bingo, locatie gevonden!

Rij, slechts honderden meters lang

Met donuts als vervanging van oliebollen, gingen we de rij in voor het bekijken van het klokkenluiden door de Boeddhistische monniken, een 108 keer zichzelf herhalend ritueel. De hele viering was een geweldige Japanse combinatie van traditie en efficiëntie; hoe iedereen geduldig in de rij wacht, langzaam opschuift, de trappen beklimt, en vervolgens als een gek met alle camera’s en telefoons foto’s gaat lopen maken van de monniken die luid zingend met de klok in de weer zijn. Prachtig.

Monniken, boomstam en de mega-klok

Maar dan is het pas half twaalf, en dan? Wordt er ergens afgeteld, waar is de champagne? In overleg met andere toeristen, die het ook niet weten, en ook willen feesten (maar dat gebeurt dus niet…), bedacht dat dan slapen een goede optie is. Net de tempel verlaten, stuitten we op een nog grotere politiemacht, die een nog veel grotere menigte in bedwang aan het houden is… Wat blijkt: op nieuwjaarsdag bezoekt iedereen een schrijn, en daar wordt direct naar middernacht mee begonnen. Straten vol mensen… In Nederland is religie redelijk uitstervend, maar in Japan lijkt het tegenovergestelde… Jong en oud, hip en niet hip, alle groepen van de bevolking zijn aanwezig bij de viering, en ook de dag erna bij de tempels, om tien uur ’s ochtends al…

Het aftellen werd exclusief verzorgd door vier dronken Engelsen danwel Amerikanen, ‘happy new year’ hoorde je nergens en de champagne was ver te zoeken. Zo vreemd dat je uitgaat van je eigen cultuur, en stiekem verwacht dat hier ook aan te treffen. Heel erg bijzonder en mooi, maar je mist toch wat…

Wat zeker niet gemist wordt zijn de rellen, autobranden, etc in Nederland. Hoe langer ik in Japan verblijf, hoe meer ik mij over dit soort dingen ga verbazen in Nederland… In Japan is niets van dit het geval; bij oud & nieuw waren er een paar jongeren een poging aan het doen te rellen, maar die werden snel verwijderd en gingen daarna weer braaf in de rij staan. Verder is het gewoon druk, maar rustig op straat…

Nieuwjaarsdag was voor ons ‘Tempeldag’, op bezoek bij de vele kunstwerken in Kyoto, net als vele tienduizenden Japanners, die hun nieuwjaarsbezoek gingen brengen. Het blijft prachtig om de vele honderden jaren oude gebouwen te bekijken, en fascinerend om de Japanners te zien die allemaal een muntje in een bak gooien, bidden, twee keer klappen en de bel luiden. Het meest indrukwekkend was dat onder de douche-waterval in de bergen (al eens eerder over geschreven…) dit keer monniken stonden te douchen, luid zingend (of was het schreeuwend?) in het ijskoude water… Krijg je kippe(n)vel van!

Categorietje: wauw!

Veel vrouwen zijn in Kimono, en mijn opmerkingen eerder over de verzorgdheid van de vrouwen bereikt in deze een hoogtepunt. Waar Nederlandse vrouwen op hun mooist zijn als ze naar een gala toegaan, geldt hetzelfde voor Japanse vrouwen in Kimono naar de schrijn of tempel. Prachtig kleurrijke kleding, met grote strik aan de achterkant, en de meest mooie kapsels. Schitterend gezicht! Jammer dat de meeste mannen er in hun dagelijkse kloffie bijlopen, die ongelijkheid blijft overal terugkomen en opvallen; erg jammer! Wat wel zo is, is dat veel jongens de handtasjes van hun vriendin dragen, komisch gezicht :).

Hond (of was het nu een vos?) met slabbetje, belangrijk godsdienstsymbool; komt overal terug

Het nieuwjaarsdiner was Suki-yaki, verkrijgbaar als Knorr Wereldgerecht, maar het blijkt dat niets zo goed is als het origineel, en vooral zo komisch en leuk. Op tafel een pan op vuur met als bakmengsel soja-saus, suiker en saké en een oneindige voorraad reepjes biefstuk en groenten. Daarnaast nog een vooraadje rauwe eieren. Tja, en dan. Waar je in Nederland je eten altijd op tafel krijgt, kant en klaar, gebeurt het Japan nogal vaak dat je zelf iets moet afmaken. Leuk, maar onhandig als je geen handleiding hebt :). Na de tip van de ober (’gooi alles erin’), zaten we alleen nog met de rauwe eieren in onze maag. Niemand anders in onze buurt had die ook, dus tja, dan maar een omelet bakken in de saus. Nadat de ober volledig in een scheur lag, ons nieuwe eieren had gebracht, bleek dat het idee was dat je de gebakken vlees en groeten in rauwe ei moest dopen. Aha, was te verwachten, maar rauwe ei is bah, dus na enige pogingen hebben we dat maar laten zitten…

Zelf ‘koken’

De laatste dag in Kyoto brachten we een bezoek aan Himeji: een kasteel dat je meer verwacht in de Efteling of Disneyland, dan in een stad in Japan. Een juweeltje, in vergelijking met de lelijke Europese kastelen van alleen steen; vooral als je beseft dat dit kasteel nooit overwonnen is, en stamt uit de 14e eeuw. De hoge verdedigingsmuren, vergeven van allerlei coole verdedigingsgadgets, en prachtige tuinen hebben al reeds het decor gevormd in You Only Live Twice en The Last Samurai; niet zonder reden; het is een indrukwekkend bouw/kunstwerk.

De laatste stad in onze reis was Nara, dicht bij mijn ‘thuis’, Tenri. Na een bezoekje aan mijn kamer, het lozen van de pot pindakaas, boter, hagelslag en pickwick thee (eindelijk weer fatsoenlijk ontbijten!), hebben we een bezoek gebracht aan de tuinen van Nara. Enigszins tempel-moe, hebben we alleen Tokufu-ji bezocht, de tempel met het grootste boeddha-beeld van Japan, een hoogte van 20 meter. De Boeddha zelf staat in het grootste houten gebouw ter wereld, gebouwd in de 8e eeuw. Quite impressive.

Erg Grote Boeddha

Bij deze het langste verhaal allertijden op mijn weblog; en bijna ten teinde, maar gelukkig hebben we deze nog:

“Schat, wat heb jij gedaan vandaag?”
“Nou, ik heb perron 6, 7 en 8 gestofzuigd…”
(tot nu toe op nummer 1 in de Meest Nutteloze Baantjes Top-2000, gevolgd door de troep van de mat-verwijderaar van de Bic Camera, de bordjesvasthouder, het mannetje wat alle automatische stationsomroepen nog even handmatig herhaald, het mannetje dat de trein uitzwaait, en de politieagent)

Je blijft je hoofd stoten in dit land, staat erg hoog in de Japan Irritatie Top-10 van de familie, samen met het slapen op de grond, papieren ramen (brrr…), alle bonen overal in (bah)

Ontspannen reizen in de Shinkansen, met stip gestegen in de Gaafheid Top-20, samen met de verwarmde toiletbril featuring de kont-douche, de totale veiligheid in dit land (de politie bestaat om de weg te wijzen en het verkeer te regelen), schoonheid van alles (alles glimt, van vuilniswagen tot roltrap), hoeveelheid aan comfort (24/7 economie), de enorm geduldige en lieve bevolking, zelfs bij de McDonald’s (onvoorstelbaar…echt waar!) en de hete baden…

Zo vader, zo zoon, ooit wil ik ook zo’n Russiche muts ;)…

Trein met vertraging, de eerste die ik zie en dus uit de categorie “stop de persen”. De vormpjes en nummers aan het begin van de rij geven de markeringen op het perron op waar de rij gevormd moet worden. Echt een rij! Waar in Nederland iedereen zich de trein in perst, gaat dat hier in totale rust en geduldigheid. Ondanks dat het altijd enorm druk is, merk je daar door de discipline van de bevolking weinig van…

Anika uitgeput… check de - toen nog zonder gat - papieren deuren, futons en tatami matten op de grond

Vanochtend hebben we afscheid genomen op het vliegveld, een momentje waarop de heimwee logischerwijs even opspeelde… Na zo’n prachtige reis, met enorm veel lol, leuke momenten, goede gesprekken, gewonnen en verloren kaartspellen (terecht en onterecht) en niet te vergeten belevenissen, valt het erg zwaar om elkaar weer voor 12 weken gedag te zeggen.

(prachtig nummer, van een verder enorm opbeurend en vrolijk album)

Nu even aan de was, lekker in bad, en genieten van Youp en Jan-Jaap… Maandag weer werken; heb er zin in!

PS: haha, iemand vond mijn site met de Google-zoekwoorden ’sex met Japanners’; daar heb ik toch nog niet over geschreven? ;)
PPS: bij sommige foto’s zijn wat bitjes omgevallen, of eerder omgelopen naar de andere kant van de foto, ála, pech