Danny Haak | Stage in Japan, 日本の見習い期間

De integratie met de Japanse bevolking (buiten mijn collega’s om dan) verloopt nog steeds niet erg voorspoedig; het is lastig (zelfs voor locals, vertelde mij een Japanse meid) om nieuwe mensen te leren kennen hier. Uitgaan, maar ook veel andere activiteiten, worden zoals in Europa ondernomen met vrienden, maar dan wel met een nogal sterk ’samen uit samen thuis’-principe. En dan is ‘uitgaan’ ook een relatief begrip: waar je in Nederland uit gaat naar de kroeg, club, etc.; gaan Japanners naar een restaurant, karaoke, of waar dan ook, waar ze zichzelf (vaak ook in afgesloten ruimte) vermaken met hun vrienden. Dit in combinatie met verlegenheid, taal, etc. maakt het er niet makkelijker op…

Omdat het uitgaan in Nara blijft tegenvallen, hebben we onze integratie-poging-zonder-buitenlanders-trots (dat krijg je met Fransen…) opzij gezet en bedacht dat we wel een keer naar een international party konden gaan, waar ook niet-Japanners komen. Brrr. Maar, dat heeft ook voordelen. Dit soort feesten trekken natuurlijk buitenlanders aan (> 80% English teachers, meestal niet zo interessante mensen) - maar belangrijker: Japanners die Engels spreken en doorgaans makkelijker te benaderen zijn dan elders. En dat bleek; we hadden koud onze jas in de locker en een biertje gehaald, toen we al stonden te praten met drie dames. Kijk, integratie! Het verschil met Japanners die ik eerder ontmoet had was enorm: niet eerder sprak ik zoveel Japanners op een avond die al in het buitenland waren geweest, of op zijn minst op de hoogte waren van westerse gebruiken en de moeilijkheden die westerlingen ervaren in Japan. Nu is de club niet de ideale gesprekslocatie, dus met een beetje mazzel binnenkort een Okonomiyaki-eet-date!

Natuurlijk op de foto met Japanner X. Ik moet toch eens een keer proberen die namen te onthouden ;).

Het leuke van de buitenlanders is dan weer dat deze vaak mooie verhalen hebben wat ze in Japan doen en hoe ze hier terecht gekomen zijn. Al eerder had ik het over de Australiër met zijn Japanse kerk - zaterdag sprak ik een model uit Canada wat in Azië werkte, omdat ze te klein was voor de rest van de wereld. Qua uiterlijk klopte dat wel - maar het feit dat zij mij bloedserieus aanraadde om een carriereswitch te maken naar underwear-model in Japan deed mij weer aan haar twijfelen ;). Ondanks dat; genoeg interessante mensen gezien en gesproken om de volgende keer maar weer naar zo’n feest te gaan!

Naast uitgaan wordt er natuurlijk ook hard gewerkt. Vandaag was er een belangrijke dag: alle groepen moesten hun voortgang presenteren aan Erg Grote Bazen (heerlijk, hoe ze het in het Engels hebben over ‘big boss’ en ‘very big boss’). De concepten ‘realistische deadline’ en ‘projectmanagement’ zijn nog steeds erg lastig hier, dus al mijn collega’s die vakbondstechnisch mogen overwerken zijn de afgelopen twee weken elke dag van acht uur ’s ochtends tot tien uur ’s avonds in touw geweest om ons project af te krijgen. Omdat ik mij enigszins schuldig voelde dat ik hierbij niet kon helpen (terwijl mijn hulp erg nodig was), heb ik vrijdag maar voorgesteld om een maas te vinden in mijn contract dat mij zou toestaan om zaterdag ook een paar uurtjes mee te helpen (ook het concept ‘oogjes dichtknijpen’ is - ondanks de spleetogen - verdomd moeilijk). Na een kwartier discussie werd bedacht dat het in theorie zou kunnen - als mijn professor het goed zou vinden. Die gaf natuurlijk lachend toestemming…

Zaterdag ging toch uiteindelijk niet door, maar ’s avonds werd ik in de kroeg gebeld of ik toch misschien zondags langs kon komen. Dus, uit het capsule hotel, langs de 7/11 voor de lunch naar het werk. Kijk, échte integratie! (ik krijg dan wel een vrije-dag-joker, maar toch…) Door redenen die ik jullie niet mag vertellen, maar gelukkig buiten onze macht lagen, werkte het uiteindelijk toch niet vandaag. Ondanks mijn optimische houding, was het by far onrealistisch om te verwachten dat dat het wel zou gaan werken, maar goed, we hebben het geprobeerd. This is Japan…

Mocht je nog eens in Japan komen, een leuk experiment is om op een treinstation in het Nederlands een telefoongesprek te gaan voeren naast een groep Japanse schoolmeisjes. Wat er dan gebeurt is lastig te omschrijven, maar effectief komt het neer op een hoop gegiechel, verlegen blikken en worden de schaarse woorden Engels bijelkaar geraapt (ook als je een beetje Japans begrijpt, is dat erg grappig) voor een gesprekje. Briljant - je voelt je af en toe gewoon een popster! (Let wel op: bel nooit ín de trein of bus; dat is vreselijk onbeleefd en not done! Zelfs praten doe je op fluistertoon daar… Hoe vervelend zijn dan de Nederlandse treinen waar iedereen altijd zo hard mogelijk zijn levensverhaal door de telefoon schreeuwt en Leipe Mocro’s altijd muziek moeten draaien op een volume dat veel te hoog ligt voor de gemiddelde telefoon… De trilstand op mijn telefoon hier heet dan ook ‘manner mode’: de beleefdheidsmodus…)

Volgend weekend een weekendje natuur, het weekend daarna wordt het grote ‘Donald Duck als boeddistische monnik’-idee weekend. Tot slot nog wat grappen en grollen…

Als je héél, maar dan ook echt héél erg lang op je eten wilt wachten

Fockey! Ben zo benieuwd hoe dat nou moet…

Voor de fundamentalisten van deze wereld: de straight burger

Bordje op de WC; ik vraag mij nog steeds serieus af wat de gedachte hierachter is…

Gelukkig, dat dat nog kan tegenwoordig ;)