Danny Haak | Stage in Japan, 日本の見習い期間

Afgelopen weekend was een lang weekend (dank zij een nationale feestdag - al het kantoopersoneel is dan vrij) - een mooie gelegenheid om samen met studiegenoot Jeroen (die in Akita stage loopt) Tokio onveilig te maken! Of, was het al onveilig, zoals zijn collega’s verkondigden: “je kan daar niet eens je tas onbeheerd achter laten!”. Genoeg ingrediënten voor een topweekend, resulterend in een verhaal met foto’s en zelfs een filmpje (onderaan dit artikel)!

Na een comfortabele (en dure) reis met de Shinkansen (had ik al gezegd dat we dat in Europa ook moeten hebben?), bleek dat onze goedkope hotelkamer niet zonder reden goedkoop was. Een semi-double room is in Japan gelijk aan een bezemkast, met een bed erin. Enfin, een paar biertjes verzachten het bijbehorende leed - daarvoor liepen we naar de wijk Roppongi. Onder Japanners staat deze wijk bekend als de ‘buitenlanderwijk’, omdat hier altijd alle toeristen en buitenlanders heengaan om te stappen. Voordeel is dat er nog steeds heel veel Japanners zijn, dat ze hier kroegen hebben (waar je komt om een biertje te drinken, en niet om ook te eten, zoals ‘uitgaan’ in Japan gaat) en deze ook opeens Engels kunnen spreken. Nadeel is dat het niet meer als Japan aanvoelt - en dat is flink wennen.

Roppongi crossing: het beginpunt van elke stapavond in Roppongi

Moet je je even proberen voor te stellen: een Japanse propper. Dat komt grof vertaald op het volgende neer: <buiging> “sorry, ik weet een leuke kroeg … ow, je bent niet geïnteresseerd … sorry dan ik je gestoord heb, sorry!” <buiging>. Enig praktijkonderzoek heeft blijkbaar uitgewezen dat deze aanpak niet bijzonder goed werkt bij westerlingen; en in het kader van verhoogde efficiëntie is dan ook besloten om hier Grote Dikke Negers voor in te zetten, die letterlijk en figuurlijk nogal vasthoudend zijn, en constant moeten vragen “men - where are you going - do you want to see some tittees?”. Met de nodige guerilla technieken werd het mogelijk om deze gasten te ontwijken - en even later vonden wij een kroeg voor een welverdiend biertje.

Vrouw X wilde met ons op de foto

Uiteraard weer aan de corona’s (zijn ze helemaal gek van hier), en gelukkig waren we ook in Ropongi nog een beetje een bezienswaardigheid. Zoals eerder gezegd werd er hier veel beter Engels gespreken, en bleef het niet alleen bij het aanhoren van ‘kakoi’ (~ leuke jongen), maar kon er ook daadwerkelijk een gesprek gevoerd worden! Deze schokkende ontwikkeling moest uiteraard gevierd worden, en het bleef nog lang onrustig…

Japanse versie van de STORES - en dan nog tientallen van dit soort winkeltjes in een pand

De volgende dag moesten we als echte EL’ers natuurlijk naar Akihabara - window shopping langs alle grote elektronica winkels, en de kleine. Blijft overweldigend: al die winkels, al die mensen, al die producten! Toch valt het me tegen hoe bijzonder de meeste producten zijn. Naast het feit dat de grootste winkels nog vele malen groter zijn dan de MediaMarkt, en daadwerkelijk alles hebben, is het assortiment niet heel veel anders dan in Europa. Misschien wat meer toepassing van felle kleurtjes (Sony heeft hier roze tv’s, roze mobieltjes, roze mp3-spelers, etc.) - maar dat is het dan. Of ben ik al zo gewend inmiddels?

Fanatieke agent in de sneeuwstorm

Na een wandeling door Shibuya, een degelijke bodem van Chinees gelegd te hebben werden we flink overvallen door een pittige sneeuwbui. Gelukkig kan je overal in Japan voor zo’n EUR 2,- een paraplu kopen - de echte Japannert kan niet zonder, en konden we zonder verdere schade weer een biertje gaan drinken. Was de eerste avond bijzonder - de tweede werd nog veel leuker: waar wordt in de kroeg je jas aangenomen, opgehangen en krijg je een tafeltje toegewezen? Of waar zit je in de kroeg en komen er opeens twee sumoworstelaars binnenlopen? Of waar kan je een Japanse een cursus ‘Grolsch beugel openen’ geven?

“Wat is dit dan nou weer?” (Oja, zij is geen vijftien - ook al lijkt dat zo. Japanse vrouwen lijken nou eenmaal een beetje erg jong). Zie het filmpje voor het examen van de cursus!

Jaja, een echte sumoworstelaar (inclusief knotje)!

Zondag stond een bezoekje aan Jojogi-park in Harajuku op het programma - om daar de bijzonder uitgedoste jongeren te aanschouwen. Dit fenomeen staat wereldwijd bekend als cosplay, en vond zijn oorsprong in Japan. Jongeren verkleden zich (vaak als manga-karakter, van de strips) om zo even aan hun saaie, stadse, schoolleven te ontsnappen en zich te laten bewonderen door anderen. Het idee is dan ook dat je ze zoveel mogelijk op de foto zet. Wat voor gekte de meest populairen kunnen veroorzaken, kan je zien in het filmpje.

De dag werd afgesloten met een bezoek aan het waterfront Tokyo; waar ze zowaar een eigen vrijheidsbeeld hebben (weliswaar op schaal, maar toch een exacte kopie van de versie in New York) en mooie gebouwen en bruggen: bijna Japan onwaardig!

Maandagochtend gingen we vroeg uit de veren om de vismarkt te aanschouwen. Echter, toen wij daar aankwamen bleek dat deze ook gesloten was op de nationale feestdag. Verdorie, sta je daar met je goede gedrag en brakke hoofd om acht uur ’s ochtends. En met de garantie dat de sushi ’s avonds niet vers is… Enfin, de nodige hoeveelheid koffie bracht ons weer op de been. Na een bezoekje aan het park van de keizer, en meer koffie, gingen we nog even terug naar het park van gisteren: het was nog steeds lekker weer. Op elk hoekje stond een bandje te spelen, er waren Taiko-drummers, we kwamen een Japanner tegen die fanatiek op zijn doedelzak aan het spelen was, even verderop was er een trancefeestje aan de gang en overal kon je uiteraard eten halen. Onder een zonnetje en zo’n 15 graden was het aangenaam toeven! Uiteraard in het filmpje een impressie…

Totaal uitputtend zo’n weekend; maar het blijft genieten! Tokio is een geweldige stad, waar je je maanden kan vermaken door alleen maar over straat te lopen en te kijken naar wat je tegenkomt.. geweldig! Het is dat het zo duur is, anders ging ik graag nog een keertje terug… Kijk het filmpje ook nog even; de foto’s zeggen niet alles (ondanks de brakke kwaliteit, geen editing en het ontbreken danwel gaar zijn van commentaar)…

Nog zeven weken te gaan - maar met dit soort weekendjes blijft het genieten, hier in Japan!