Danny Haak | Stage in Japan, 日本の見習い期間

Aangezien ik al een hele tijd niet meer op het strand was geweest (laatste keer zal in Boston, afgelopen zomer, zijn geweest), het lekker weer zou worden én ik een extra dagje vrij had gescoord door mijn overwerk-actie van afgelopen zondag; was het tijd voor een lang weekend aan en op het strand, even uitwaaien! Nu is Japan een eiland, dus dat garandeert een hoop strand, maar waar kan je beter heen gaan, dan naar één van de drie mooiste plekken in Japan? Amanohashidate, the place to be!

Bounty-strand (eindelijk!), maar dan zonder palmbomen

De meeste Japanse toeristische hoogtepunten dien je altijd met een korreltje zout te nemen: het is alleen mooi als je die betonnen snelweg even wegdenkt, of de tienduizenden toeristen inclusief reisleidster met megafoon (ja, dat doen ze in eigen land ook). Heel anders dan op de reclames die je hier vaak in de trein ziet, toeval? :) Hét kenmerk van Amanohashidate (heerlijk die Japanse plaatsnamen) is een bijna vier kilometer lange zandbank in een baai, begroeid met pijnbomen. Het verhaal gaat dat als je de zandbank tussen je benen door bekijkt, hij lijkt te zweven. En zowaar, het was nog mooi ook!

Draai je hoofd (of je monitor) om hetzelfde effect te bereiken… Of voor de echte nerds, img = img(end:-1:1;end:-1:1) doet het ook ;).

De heenreis ging met lokale treintjes - prachtig door de bergen, door plaatsjes waar de trein nog echt kedeng kedeng doet (Guus Meeuwis-stijl), de bordjes met vertrektijden handmatig bijgewerkt worden en de prijs van je treinkaartje met de abacus bepaald wordt. Serieus, haha, illustreert mooi hoe de technische vooruitgang van Japan gegaan is: de beste man reserveerde mijn treinkaartje voor de terugweg via zijn hippe touchscreen terminal, waarna hij de totale prijs met zijn abacus ging uitrekenen.

De Kita Kinki Tango Railroad trein. Een iets bescheidenere naamgeving voor deze bus op rails was wel op zijn plaats geweest.

In het hostel was ik vrijdag de enige gast, en had dus ook mijn privé kok. Heerlijk eten (krab, zalm, en allemaal andere dingen die ik niet kon plaatsen, as usual) en nog nooit zo’n rust en ruimte gehad in een hostel ;). Zaterdag had ik gezelschap van wat Japanse studenten bedrijfskunde - maar daar kon alleen schrijvend en tekenend mee gecommuniceerd worden; dus het was vooral een weekendje ontspannen :). Veel lezen, wandelen in de bergen (tot ik echt niet verder kon vanwege de sneeuw, typisch) en een bezoek gebracht aan de lokale Onsen (met heet water uit de natuur - klimaatneutraal! :P).

Gelukkig kan je boven op de berg, in de sneeuw, genieten van je bakje koffie!

Wat me trouwens steeds meer begint op te vallen (uit gesprekken met Japanners, maar ook met de studenten zaterdag) valt me steeds meer op wat voor respect mensen hebben voor technisch studenten, ten opzichte van andere studierichtingen. Zo anders dan in Nederland: daar doe je het in de kroeg bij de gemiddelde vrouw (positieve uitzonderingen daargelaten) beter als je iets met geld doet ;). Zeker als je dan verteld dat je bij Sharp werkt, zie je het respect groeien (en dat valt op bij Japanners, heel typisch). Daarnaast ga ik mij er wel steeds meer voor schamen dat ik zo weinig Japans spreek; en dat ik er in vergelijking met de altijd hippe en netjes geklede Japanse jongeren als een boer uitzie… Niet dat ik nu ook met een Prada tasje ga lopen, maar het begint steeds meer op te vallen :).

Doet u mij die maar.

Verder… werk… tja, geheim, geheim: vooral bezig met schrijven van documentatie. Afgelopen week waren er nogal wat bezoekers van Sharp uit de rest van de wereld, een keer gelunch met mensen uit Oxford. Leuk! Daarnaast wezen klimmen, maar in de kampioenschappen van de gym keihard verslagen door allerlei kleine Japanse kereltjes… Weet ik ook weer dat ik beginner ben :). Komende week weer een feestje, en zaterdag naar de tempel toe! Ben benieuwd wat ik daar weer ga meemaken…

Mooi detail nog: een collega van me heeft een nieuwe auto gekocht, en daar zit gewoon standaard een TV in ingebouwd. Dat kan alleen maar in Japan…