Danny Haak | Stage in Japan, 日本の見習い期間

Terwijl ik in de Shinkansen zit en met zo’n 250 km/h naar Hiroshima aan het vliegen ben, is er tijd om wat ervaringen van de eerste dagen op digitaal papier te zetten, en zo voor de rest van de familie onze kerstafwezigheid enigszins te verlichten. De afgelopen dagen zijn we volledig de Japanse way of life ingedoken: van het gekkenhuis in Tokio tot het overnachten bij een (traditioneel, danwel toeristisch traditioneel) Japans gezin in de bergen. En dan ook nog een semi-witte kerst…

Zoals al eerder gezegd, had de KLM gefaald bij het bevestigen van een stopcontact onder de stoel va mijn ouders; en dus werden ze ge-upgrade naar Business Class, waar papa wel zijn apneu-apparaat kon gebruiken. Heel vervelend dat je dan ook opeens een drie gangen diner moet verstouwen (wat niet op te krijgen was), een verstelbare massagestoel annex bed hebt, persoonlijk entertainment systeem om je bezig te houden, je voorziet wordt van champagne en nog zo’n hip KLM Delfts-blauw huisje op de kop toe krijgt. Nu ik dit een paar dagen aan heb moeten horen, hoop ik van harte dat de terugreis een goede Easyjet-ervaring wordt, om zo het e.e.a. te compenseren.

Tijd te kort om film te kijken in de business class

De volgende dag werd de jetlag uitgebuit om vroeg een bezoek te brengen aan de Tsujiki-vismarkt; en dat op onze nuchtere maag. De vismarkt is enigszins te vergelijken met de bloemenveiling in Aalsmeer, alleen dan 50 jaar terug in de tijd. Een hoop chaos bestaande uit wagentjes, mensen, papier, cash en natuurlijk vis. Prachtig om je eten eens vers te zien; nooit geweten dat zalm en tonijn zo groot zijn in het echt! Uiteraard is het meeste met geen pen te beschrijven; mannetjes die vis klaarmaken, vrouwen die in hokjes zitten met meerdere (bakelieten) telefoons, thee op open vuur, en het is uiteraard een wonder dat in die ogenschijnlijke chaos een systeem schuilt, dat bovenal nog werkt ook. Ik kreeg een sterke zin in sushi, maar daar had de rest nog wat moeite mee; aan de capucchino dan maar.

Sushi in wording

Na de vis werd het tijd voor elektronica. We brachten een bezoek aan de grootste Big Camera van Tokio, met in totaal 8 verdiepingen aan telefoons, televisies, airco’s, gadgets, massagestoelen (vielen nogal in de smaak bij de vrouwen: hebben er drie kwartier in gezeten) en nog veel meer… De bijna-grootste-tv ter wereld uiteraard; 103 inch verticaal van Panasonic (Sharp heeft er inmiddels een van 108, en Panasonic had vorige week de introductie van eentje die nog weer groter is), een verdieping vol met telefoons (echt heel veel) en een kakofonie aan aanbiedingen die door elkaar geschreeuwd werden. Prachtig voor de ware EL-er!

Heel Erg Grote TV (helaas van de concurrent…)

‘s Middags een wandeling gemaakt door de tuinen van de keizer. Aangezien de beste man de dag erna jarig was, waren een enorme hoeveelheid ‘mannetjes’ bezig het e.e.a. in orde te brengen. Naast het afzetten van stukken tuin, waren er duikers aan het zwemmen en werden putdeksels opgetild om te controleren voor bommen. Mooi gezicht.

De avond hebben we doorgebracht in Shinjuku en Shibuya, de eerste een kantorenwijk met hoge torens voor een gaaf uitzicht over de stad, de tweede een winkel- en uitgaanswijk, dus de gebruikelijke hoeveelheid neon, winkels en clubs. Bijzonder was de straat met alleen maar Love Hotels; en natuurlijk stelletjes die daar gretig gebruik van maakten. Het blijft een bijzonder concept, toch geef ik de voorkeur aan de Hollandse vrijheden van een eigen kamer :). In Shibuya bevind zich ook het drukste kruispunt ter wereld; je kan niet alleen horizontaal en verticaal oversteken, maar ook diogonaal. De hoeveelheid mensen in combinatie met alle verlichting, herrie van reclames en taxi’s is vrij surrealistisch.

Shibuya crossing

De volgende dag de stad uit, de bergen in, naar Nikkoo. Als je met de trein Tokio uitrijdt, valt pas om hoe enorm groot de stad werkelijk is. Er wonen 16 miljoen mensen, maar als je pas na een uur iets van groen begint te zien, besef je pas echt hoe veel dat is. De tempels van Nikkoo staan op de werelderfgoedlijst, en dat maakt het een toeristische trekpleister. Gelukkig zijn de Japanners niet zo gek op kou, en was het dan ook fijn rustig. Onderstaande foto’s geven een korte impressie.

Anika moest met Japanners op de foto…

Een van de vele werelderfgoedlijst-tempels van Nikkoo

Horen, zien en zwijgen, detail van een tempel

‘s Nachts overnacht in een Ryokan; een traditioneel Japans hotel, uiteraard met Sando. Heerlijk in een heet bad gezeten - met bier, mmm! Minder heerlijk waren de traditioneel Japans bedden, of eerder gezegd het gebrek eraan. We sliepen op futons (een soort van tuinstoelkussens) op tatami-matten, niet erg comfortabel. Wel typisch Japans. Niet typisch Japans was het ontbijt met vers fruit, warme broodjes en koffie, echter erg welkom…

Rode brug

Na de reis terug naar Tokio hebben we een tempel bezocht, waar we een een snack kochten bij een kraampje. Het zag er lekker uit, de eerste hap was ook prima, maar nadat niemand het midden kon wegkrijgen, bleek dat er inktvis in zat, inclusief zeer herkenbare delen. Ai.

Drukte bij tempel in Tokio

Vervolgens zijn we langs een soort van Zwarte Markt gelopen, waar ze alles tussen schoenen en computers verkochten, mooi gezicht, en weer enorm druk. Toppunt van de dag was de wijk Akihabara: de wijk van elektronica en gadgets. Het was er zo druk, dat alle straten waren afgesloten voor verkeer en scholieren van de mogelijkheid gebruik maakten om optredens te geven midden op straat.

Zwarte Markt…

Gadgets en elektronica: dus erg veel mensen

Daarmee was het bezoek aan Tokio ten einde; en begingen we de grootste overgang mogelijk in dit land: we gingen naar het platteland. Een schitterende treinrit van zo’n 3,5 uur langs Mount Fuji en vele andere besneeuwde bergen (check: de witte kerst!) bracht ons in Nagiso, ook wel bekend als de Middle of Nowhere. Koffers de lokale bus in (die was toen vol, samen met drie bejaarden), even opvouwen, en op naar het gehucht waar we gingen overnachten bij een Japans gezin thuis, een zogenaamde Minshuku.

Op de vloer, naast het kampvuur

Een geweldige ervaring: houten huis, met papieren ramen (zoals in de film) en een vuurplek in het midden. Beetje frisjes, maar de kacheltjes, het vuur en liters groene thee maakten ons weer warm. Na een stevige wandeling door Tsumago, een dorp wat van overheidswege moderne technologie (zoals elektriciteitskabels) uit het zicht houdt, om zo het oude Japan te laten voort leven, en je je in een ninja-film kan wanen. Op de tientallen toeristische winkeltjes na (er moet toch rijst op de plank), zijn ze aardig in deze opzet geslaagd. Meegespeeld heeft het feit dat wij zo ongeveer de enige toeristen waren, leve de kou (voor Japanse begrippen; het is hier nog steeds rond de 10 graden met veel zon).

Dorpsgezicht

Bijna 25 jaar…

Kerstdiner

‘s Avonds genoten van een traditioneel Japans diner, gekookt door onze gastheren en -vrouwen, bestaande uit vis, vis, rijst en nog een aantal ongedefinieerde dingen. Nu zijn wij wel wat kookkunsten gewend van moeders als kerstdiner, maar dit was toch weer even wat anders. Het meeste was prima te eten, vooral de vis was erg lekker klaargemaakt… hulde! Na een koude nacht (wederom op een harde futon) hadden we nog een traditioneel Japans ontbijt tegoed. Dit keer viel de rijst, vis, tofu, rauwe ei, bonen en soep wat zwaar op de maag, bij elke grote gele M die door de treinraampjes te zien is wordt er door bepaalde gezinsleden dan ook hard gejuicht…

De bus kwam niet (waarom? geen idee…), maar de lokale taxichauffer (held!) had de perfecte oplossing…

Erg mannelijke waterval (letterlijk, er was ook een vrouwelijke, maar die was zoals te verwachten iets kleiner, typisch). Verder prachtige natuur, heerlijk wandelen in Tsumago

Al met al gaat het prima, hebben we het erg naar ons zin, en beleven we enorm veel! Nu Hiroshima…

PS: Roteren van de foto’s lukte me zo snel niet op de MacBook; dus draai je hoofd maar :).