Danny Haak | Stage in Japan, 日本の見習い期間

Na veel nieuwsgierige vragen of mijn maag het nog een beetje overleefd hier; en nadat mijn huisgenoten inspeelden op mijn gevoelens door het over Bobotie te gaan hebben is het nu mijn beurt om enige jaloersheid (en voor mijn ouders en zusjes enige geruststelling) te kweken over het eten hier! Een kleine selectie van wat dagelijks voorbijkomt in ons bedrijfsrestaurant en wat hier op straat te vinden is. Een hartelijk welkom, kortom: Irashaimaseeee! (Foto’s zijn CC van flickr.com)

Laten we beginnen met de Tonkatsu; aangezien ons bedrijfsrestaurant een soort van mensa is (echter, met iets hogere kwaliteitsstandaarden), is het eten uiteraard massaproductie, en ontkom je niet aan frituur. Dit is een soort van gefrituurde stuk varken (kotelet, is dat Nederlands?), samen met de bak witte rijst, sla, een bijgerechtje met onduidelijke ingrediënten en groene thee een typische samenstelling van mijn lunch. Vaak is er keuze uit twee gerechten, en daarnaast kan je altijd Ramen, Curry of Gyuu-don bestellen (zie hieronder).

Ook populair zijn gefrituurde stukjes kip, bij ons bekend als kipnuggets. Hier heet het Tori No Kara’ag, en smaakt het meer naar kip dan de westerse variant. Uiteraard normaal ook geserveerd met rijst.

Karee, of meer westers: Curry. Uit India, dus lekker scherp (een uitzondering voor de gemiddelde Japanse maaltijd)! Smaakt prima, is alleen erg machtig.

Dit is ook een toppertje: Gyuu-don. Zoete biefstuk met uien, enigszins vergelijkbaar met shoarma. Populair op straat ook: er is zelfs een fastfood keten die alleen dit eten verkoopt. Een variatie is de pittige Zuid-Koreaanse variant, waarvan ik de naam vergeten ben; maar die ook erg lekker is.

De rijst is bij de Katsu-don tactisch verborgen, maar ligt hier onder het varken en semi-rauw ei. In deze vorm is de ei nog wel acceptabel, maar veel rauwer moet het voor mij niet worden: collega’s werken dat zonder blikken of blozen weg. Gelukkig begrijpen ze dat ik dat niet doe :). -don betekend dat het iets is bovenop rijst. Is bij het vorige gerecht eigenlijk ook zo, maar kon daar geen foto van vinden.

Ramen, oorspronkelijk afkomstig uit China. Een soort van noedel-soep, met vlees en een ei. Prima te eten, ook na het uitgaan (2AM ~) en op elke straathoek te koop.

Als je denkt dat bovenstaande witte substantie kaas is, dan maak je een fout die je maar één keer maakt. Het is namelijk geen kaas, maar Tofu. Wel op dezelfde manier geproduceerd als kaas, maar dan van soja-melk. Het resultaat is een smakeloze en veerkrachtige substantie, erg ranzig dus en uiteraard niet één van mijn favorieten :).

Het bovenstaande valt in de categorie “onduidelijk”. Ik heb mij laten vertellen dat deze Oden een mix is van gefrituurde Tofu, eieren en nog meer dingen. Het wordt vooral in een soort soepvorm in de winter gegeten, maar het ziet er zo - tja - vreemd en smakeloos uit dat ik dat na de Tofu-ervaring nog niet geprobeerd heb. Moet er toch een keer van gaan komen…

Kijk, en dan komen we bij de betere gerechten uit! Okonomiyaki: een combinatie tussen een hartige pannenkoek en omelet, met groenten als kool en vlees, en een topping van soya saus en mayonaise. Iets wat we niet op het werk krijgen, maar wat voor een paar euro te verkrijgen is hier in de buurt (het eten is hier echt heel goedkoop buiten de deur…). Het leuke is dat je het zelf op een bakplaat in je tafel moet klaarmaken… En dat het een keer iets is zonder rijst! Als je dit een keer wil proberen, in Amsterdam zit een leuk restaurant waar je dit vrij goedkoop kan eten. Helaas kan je het niet bereiden daar, maar er is een open keuken, dus dat is alsnog erg leuk :): www.japanesepancakeworld.com.

Al eerder voorbijgekomen: Sushi! Blijf er nog steeds grote fan van… Anyway, dat moet je gewoon zelf een keer uitproberen, kan me alleen voorstellen dat het in Nederland erg duur is; hier betaal je ongeveer 80 eurocent voor een schaaltje met één of twee sushi stukjes. Helemaal links onder is trouwens rauwe tonijn, nooit geweten dat dat rood is, ken normaal alleen het spul uit een blikje, dit smaakt dan ook heel anders.

Het lijkt er trouwens op dat je hier alleen maar Japans en Aziatisch kan eten, en dat is ook zo. Er zijn wel een aantal westerse restaurants, maar die zijn dan zo verjappanniseerd dat het eten alsnog een Japanse draai heeft, typisch. Gelukkig is dat ook met de MacDonalds gebeurt, waardoor de kwaliteit daarvan significant hoger ligt dan in Europa en de VS. Hier wordt je eten namelijk vers klaargemaakt, en transformeert het kleffe broodje burger met chemische groeten in een fatsoenlijk broodje hamburger met verse groenten en een stevig broodje. Daarnaast krijg je ook warme patat, en dat voor minder dan vier euro. Topdeal als je de rijst even zat bent!

Dit was slechts een kleine selectie: de diversiteit aan voedsel is verbazingwekkend hier, vooral omdat je zoveel dingen ook gewoon niet kent. En wat de boer niet kent… Enfin: het kost soms wat doorzettingsvermogen om alles te proberen, maar dat is dan ook wel erg leuk! En vaak ook lekker… Zelfs de snacks in de kroeg zijn anders: gebakken spersiebonen, waarvan ze alleen de bonen eten, gedroogde vis met mayonaise (bah!), maar ook gewoon weer pizza en patat. Westerse inmenging blijf je overal zien…

Mooi was ook toen mijn collega’s aan mij vroegen wat nu eigenlijk typisch Nederlands eten is en hoe vaak ik dat dan eet. Tja. Aardappels en kool x. Maar hoevaak? Maximaal één keer in de twee á drie weken. Toen stonden ze toch wel even te kijken: een Japanner twee dagen zonder rijst is onmogelijk. Wat ik dan wel at? Nou, komt-ie: Italiaans, Chinees, Zuid-Afrikaans (bobotie!), Indonesisch, Grieks, Indisch, Mexicaans, Spaans, Japans, Russisch, Surinaams (leve de Knorr Wereldgerechten), en allerlei wilde creatieve combinaties. Verbazing alom…

Ook wel mooi aan de Japanse cultuur zijn de vending machines. Op elke straathoek, waar dan ook in het land, in elke uithoek, kan je flesjes en blikjes drinken uit de automaat halen. Ik vermoed dat als de Japanners hun ruimteplannen doorzetten, er ook zo’n ding mee naar boven gaat. Bijzonder is dat dat niet alleen koude dranken zijn: ook koffie, chocolademelk en thee zijn overal te verkrijgen, en nog lekker ook! Dat wil ik in Nederland ook wel, dit soort gemakken wennen veels te snel…

De afgelopen week is weer voorbijgevlogen: enorm veel code geklopt, en de rest van de tijd bezig geweest met het debuggen ervan. Ik heb inmiddels zoveel ervaring met een tool opgedaan de laatste weken, dat ik komende week nog even een presentatie mag geven om de rest uit te leggen hoe het werkt, voor ik op vakantie ga. Dat is nou leuk :).

De week is afgesloten met een paar biertjes. Enfin, halve liters. Nederland is het enige land ter wereld volgens mij waar je ieniemienie biertjes krijgt, ‘Biertje?’, anyone? Tijdens het bierdrinken kwam het gesprek uiteraard op Nederlands voetbal (waarom beginnen Japanners altijd over het enige onderwerp in Nederland waar ik totaal niets van afweet), dat is nogal populair hier. Naast de Nederlandse vechtsporters, Andon Eesing, en nog wat anderen waar ik nog nooit van gehoord had. Ze denken gelukkig niet dat elke Nederlander op klompen loopt, maar zijn er wel van overtuigd dat in elke Nederlander een topvoetballer schuilt, en omdat ik per sé een keer mee moet gaan voetballen, kan ik dat eens mooi gaan ontkrachten. Er is namelijk niemand slechter in voetbal dan ik, ben benieuwd! :).

Vanmiddag naar Kyoto, mooi verlichte tempels bekijken - en dan bijna tijd om de koffer in te pakken!