Danny Haak | Stage in Japan, 日本の見習い期間

Na een maand was het dan eindelijk zo ver: mijn langverwachte welkomstfeest! En een feest in Japan bestaat doorgaans uit goed (en veel) eten; in combinatie met onbeperkt drinken (en zitten volgens een vaste plaatsindeling, ongeveer op anciënniteit). Ook hier was dat het geval: we gingen eten in Nara, bij een traditioneel Japans restaurant uit de regio Hokkaido (het bovenste van de grootste drie eilanden). Hokkaido is een beetje het IJsland van Japan: afgelegen, koud en veel vis.

Een paar collega’s en ik!

Afgelegen en koud waren niet aanwezig, de vis wel! Rauw, in grote hoeveelheid en diversiteit. Een soort sushi, maar dan zonder de rijst. Iedereen drinkt bier bij de openingsproost (”Kampai!”), en daarna wordt er soms gewisseld naar sake. Constant werden er nieuwe schalen bijgeplaatst, en drank bijgevuld. Ondanks dat mijn maag een aantal dingen voorbij heeft zien komen die ik nog nooit eerder gezien had (octopus, en nog wat dingen die ik niet kan plaatsen), was het eten bijzonder goed! Alcohol verlaagt doorgaans je grenzen, en dat geldt gelukkig ook voor het eten van exotische dingen, erg fijn in deze :).

Eten, en twee collega’s

Kreeft: zelf de vis uit de harde units schrapen, maar desondanks erg lekker. Zie ook in de linkerbovenhoek een ongedefiniëerd beest met ogen. Die heb ik maar wel overgeslagen :).

Naast het eten en drinken was het natuurlijk ook feest, en dat kan doorgaans niet zonder speeches. Na de ‘grote baas’ (managementstructuren tot en met hier… zodra je jezelf kan managen verdien je hier een managers-titel… ), was het de beurt aan de organisator van het feest (collega waar ik ook mee klim) en de ‘iets kleinere baas’, de man die alles voor mij geregeld heeft. Hij benadrukte nog eens hoe leuk hij het vond dat ik er was, en dat iedereen vooral moet integreren om hun Engels te verbeteren. Later bleek ook dat alchol de taalbarriere flink verlaagt, en werd ik bestookt met vragen (wat vind je van het Japanse eten? … “best prima, zolang de rauwe ei maar overgeslagen wordt” … zijn Japanners verlegen? … “uhm, ja, best wel” … ben je al gewend aan Japan? … “kan je hier ooit wennen dan als westerling?”), wat de gezelligheid tegemoet kwam!

Mijn baas: Ohtani-san tijdens zijn speech

Aan het eind van het feest was het ook nog mijn beurt om te speechen (’s ochtends ook al de lul geweest bij de dagopening; ik heb met veel pijn en moeite het concept Sinterklaas had weten uit te leggen, en de relatie met Santa Claus - wat ze erg grappig vonden overigens). Nog even benadrukt dat ik het ook erg gaaf vind om hier te zijn, dat iedereen vooral niet verlegen moet zijn, en dat ik bijzonder geduldig naar half Engels kan luisteren, werd het feest besloten. Waar bij bepaalde clubjes in Enschede er dan geproost wordt op de koningin, wordt het feest hier met één (1) ferme handklap besloten. Gelukkig werd ik van te voren ingelicht, anders was ik ongetwijfeld te laat geweest!

Na het hoofdfeest, wordt een feest in Japan doorgaans gevolgd door n afterparty’s, maar door de beperkingen in het OV (laatste trein rond twaalf uur) en de curfew van mijn appartement (alle ‘eerstejaars’ moeten voor twaalf uur binnen zijn, als je ouder bent krijg je een nachtpas) was n jammer genoeg beperkt tot slechts één. Ik snap die regels trouwens echt niet: waarom? Waarom zit er wel een kroeg in het gebouw, waar er geregeld gezopen wordt, en waarom mag je niet een vrouw mee naar huis nemen of laat thuiskomen? Zijn vrouwen schadelijker dan alcohol voor de werkkwaliteiten? Misschien wel… waarschijnlijk komen er dan klachten over het overwerken.

In een nabijgelegen restaurantje gingen de Japanners rustig verder eten. Echt, ik dacht dat ik een grote eter was, maar ik ben kansloos in vergelijking met ze. En waar ze het laten is echt een raadsel, de gemiddelde Japanner is vrij dun. Nu ben ik de afgelopen maand al bijna 5 kilo afgevallen (nog maar 71 kilo, dat is bijna eng…), dus het eten zal wel erg gezond zijn. Vergeet Sonja Bakker! Ik nam genoegen met warme Sake (best lekker!), en daarna werd het tijd om te rennen voor de trein, er waren geen karaoke’s in de buurt, dus we moesten op tijd zijn deze keer :).

Afgelopen donderdag nog wezen klimmen. Voor de scherpe blikken: ja, dat is inderdaad 10 centimeter boven de grond. Klimmen is misschien ook niet goede werkwoord, aangezien de verplaatsing voornamelijk opzij is, in plaats van omhoog. Japanse efficiëntie: net zo zwaar, maar het scheelt een hoop geklooi met touwen en zekeringen, het gebouw hoeft niet hoog te zijn en hoogtevrees is geen issue meer. Toch vind ik omhoog wel iets meer hebben :), maar voor nu is de wekelijkse sportavond dikke prima! Maandag weer!

Verder is het weekend een keertje rustig… na een hele werkweek, en alle afgelopen weekenden op pad geweest te zijn is dat erg fijn; best heftig allemaal. En over een kleine twee weken begint ook de vakantie, en komen mijn lieftallige ouders en zusjes deze kant op! Later meer daarover…