Danny Haak | Stage in Japan, 日本の見習い期間

Gisteren genoten van mijn tweede toeristiche dag in Japan door buiten de stad te gaan sight-seeen. Daar zijn namelijk flink grote en indrukwekkende tempelcomplexen, die stammen uit de 7e eeuw, en behoren tot de oudste houten gebouwen ter wereld. In de categorie “je moet er geweest zijn”, wat leuke foto’s!

Het bord-vasthoud-’mannetje’

Raadselachtige etenswaren in de supermarkt…

… en de hollandsche Knorr Cup-a-soup. Supermarkten zijn hier (net als veel andere dingen) zeven dagen in de week open, van heel vroeg tot heel laat. Erg praktisch :).

Echte groene thee - en niet zo lafjes als die van jullie, Lena en Evelien vd M. :). Die thee drinken ze trouwens altijd en overal hier, warm of koud, maakt niet uit.

Grappig waren ook de schoolkinderen gisteren: constant zag ik ze naar me kijken, verborgen wijzen en giechelen.

Luxe huisje

Straks een hilarisch verhaal over mijn eerste werkdag!

Dag twee zit er amper op, en ik heb nu al meer te vertellen dan ik ooit in deze posts kan schrijven, anders wordt het onleesbaar voor jullie :). Nu dus even een korte selectie, met vooral veel foto’s - je kent het gezegde!

Vandaag via een leenfiets (veels te klein natuurlijk) en de trein (heerlijk stipt en snel, met fluwelen bankjes) naar Nara toe gegaan, een stad van 400.000 inwoners en een oude hoofdstad van Japan: veel cultureels te zien dus. Verscholen in een park op de beginnende helling van een berg, liggen vele kleine tempeltjes en andere gebouwen. Ik heb niet eens alles gezien en ben toch enkele uren zoet geweest: genoeg vermaak hier dus. Verbazingwekkend is de rust die het geheel uitstraalt, ondanks de vele toeristen (voornamelijk Japanners en een verdwaalde Amerikaan of Europeaan). Boven in het park kan je gratis (blijf toch Nederlander) Japanse thee drinken in een uitrustgebouwtje, in de tempels is het daadwerkelijk doodstil (in tegenstelling tot Europese kerken, waar de gemiddelde toerist doorbabbelt en foto’s blijft maken, het liefst met zoveel mogelijk flitsen).

station van Ichinomoto

meer in Nara

gebouwen in het park

tempel

Hier een stereotype ‘mannetje’, met pet, helaas zonder extreem grote bril (die hebben ze hier bijna allemaal! qua optiek en mode voor de oudere generatie zit hier nog een gat in de markt), maar met stoere lightsaber, die alle ‘mannetjes’ met aanwijsfunctie hebben, zelfs het verkeer-regel-’mannetje’ bij het zebrapad heeft er zo-een. Briljant detail: vanmiddag kwam er een ambulanche langs gescheurd, naast sirenes die op een speelgoedauto niet zouden misstaan, zat er een ‘mannetje’ in met een microfoon die constant ‘aan de kant, sorry, aan de kant’ schreeuwde en tegelijkertijd heftig aan het buigen en rijden was. En dan lachen inhouden… Overigens zwaaien de ‘mannetjes’ op het vliegveld een vliegtuig uit als deze vertrekt, zoiets gebeurt ook bij een trein en bus!

Na het park even de stad in geweest, en een groot winkelcentrum bezocht. Dit was bijzonder westers, zelfs met Starbucks, Subway en meerdere MacDonald’s. Daarnaast hadden veel Japanse winkels Engelse namen en liepen er relatief veel jonge en hippe mensen rond. Vermoedelijk is er dan ook wel een flinke generatiekloof aan het ontstaan tussen jong en oud hier, al spreken ook de jongeren over het algemeen slecht Engels. Ik heb vanmiddag een poging gedaan een mobiele telefoon te regelen, maar dat was kansloos. Dan maar even een collega meevragen komende week.

Supermarkten hebben veel artikelen, westerse dingen (pasta, kaas, etc.) zijn vreselijk duur, maar er is wel veel goedkope verse vis (tot zeer vers, aka levend), en ook groente is niet duur. Jammer dat ik hier niet kan koken, is leuk experimenteren :). Zie ook de ‘perfecte’ appels: per twe verkocht, en flink aan de prijs.

Nog even wat foto’s van het complex en mijn kamer (voor de duidelijkheid: ik kan mijn bed wel opmaken, echter de hoeslakens die ik heb gekregen zijn zo’n 20 cm te klein, dus het past niet echt. maar de eigenaar van het complex spreekt geen woord, echt nul, Engels, dus dat wordt een uitdaging om dat met handen en voeten te gaan uitleggen):

appartementen waar ik verblijf, ik zit bijna helemaal rechts op 8e verdieping. zoals dit gebouw zijn er ongeveer vijf: wonen echt veel mensen hier

hoofdingang van het kantorengedeelte, check de stoere LED-displaybalk: die zie je hier overal, langs de wegen, op stations in de stad

Meer foto’s kan je vinden door rechtboven op ‘Photographs’ te klikken.

Tenslotte nog wat grappige en bijzondere constateringen:

• In een restaurant heeft elk tafeltje een wireless ‘roep de ober’ knop. Topsysteem en gat in de markt voor Nederland! Je krijgt standaard gratis water, en er wordt niet verwacht dat je er een drankje bijneemt, zou in Nederland ook standaard gemaakt moeten worden.
• De WC is ook ietsje anders ingericht dan in Nederland. Veelal zijn er hurktoiletten, maar gelukkig ook een enkele waar je ‘gewoon’ op kan zitten. In het winkelcentrum waar ik vandaag was trof ik een luxe exemplaar aan: met wc-bril verwarming en een kont-schoonmaak-device, althans dat suggereerde het logo op het knopje, er gebeurde echter niets. Verder heeft het WC-papier geen scheurrandjes, dat is vervelender dan je denkt :), en was er een wasbak met geintegreerde zeep, water en droogdevice. Er zijn veel van dit soort geautomatiseerde dingen, grappig is dat :).

Fijn weekend nog!

Zo, aangekomen, eindelijk. Na een leuk, en toch een beetje emotioneel afscheid van de familie het vliegtuig ingestapt voor twee bijzonder relaxte vluchten van Amsterdam naar Helsinki naar Osaka. Vliegen blijft een machtig mooie ervaring, al was ik vanochtend bijzonder blij weer met beide benen op de grond te staan. Letterlijk dan, figuurlijk was dat iets lastiger.

Echt buitenland was mij beloofd, echt buitenland it is. Sinds ik van het vliegveld ben vertrokken (nadat eerst mijn hele koffer ondersteboven was gehaald, letterlijk… gaan die netjes gestreken overhemden…) heb ik geen niet-Japanner meer gezien en loop ik continu met een smile op mijn gezicht rond van alle bijzondere dingen die ik hier ben tegengekomen. Enkele voorbeeldjes:

• De rij voor de transferbus stond in een vak, mensen bleven ook in dat vak netjes op volgorde staan. Een mannetje (het stikt hier van de mannetjes voor allerlei, soms loze, taken) zorgt voor je koffer, een ander mannetje controleert je kaartje, etc. De mannetjes typeren zich door een pet en een grote bril. Bij wegwerkzaamheden staat een nep-mannetje, maar wel eentje met een zwaaiende arm en een zwaailicht op zijn hoofd.
• De eerste opmerking van mijn ‘baas’ hier was: “So, you’re tall!”. Gemiddeld ben ik een kop groter dan de gemiddelde Japanner. Erg handige feature! Misschien mijn volleybalcarriere maar eens uit het slop halen, moet een makkie zijn zo :).
• Binnen loop je hier op slippers. Zelfs de postbode die een pakketje komt afleveren doet zijn schoenen uit voor hij verder komt. Ik heb beneden ook mijn eigen schoenen-locker.
• Het Engels van de gemiddelde Japanner is inderdaad beroerd. Wel blijven ze heel vriendelijk proberen je in het Japans te woord te staan, echter zonder veel effect. Daarnaast hangt het hier vol met bordjes, in het Japans. Mijn airco heeft een afstandsbediening, in het Japans. Om over de wasmachine nog maar niet te beginnen… Toch maar weer meer Japans leren!
• Ik heb geen centrale verwarming op mijn kamer, maar wel airco. Gelukkig is het hier nog lekker 20 graden, en moet de herfst nog beginnen.

Ik ben in mijn brakheid vast nog wel het e.e.a. vergeten, en ook de foto’s van deze dingen komen later. Vond het nu nog wat ongegeneerd om overal plaatjes te gaan schieten…

Mijn kamer (op de overigens heel grote Sharp campus, wonen vet veel mensen hier) is klein, maar voldoet met een bed, bureau, kast, balkon en internet. Uitzicht (8e verdieping op een berg) is geweldig over de bergen en het stadje hiervoor. Wederom morgen foto’s :). Geniaal is de gezamelijke badruimte, met zwembad! Douchen gebeurt dan ook niet in een hokje, maar gewoon open, evenals zwemmen.

Vanavond met 1 van mijn collega’s wat gegeten en boodschappen gedaan in een mega-mega-store, morgen sight-seeing, en meer foto’s. Nu slapen :).