Danny Haak | Stage in Japan, 日本の見習い期間

De integratie met de Japanse bevolking (buiten mijn collega’s om dan) verloopt nog steeds niet erg voorspoedig; het is lastig (zelfs voor locals, vertelde mij een Japanse meid) om nieuwe mensen te leren kennen hier. Uitgaan, maar ook veel andere activiteiten, worden zoals in Europa ondernomen met vrienden, maar dan wel met een nogal sterk ’samen uit samen thuis’-principe. En dan is ‘uitgaan’ ook een relatief begrip: waar je in Nederland uit gaat naar de kroeg, club, etc.; gaan Japanners naar een restaurant, karaoke, of waar dan ook, waar ze zichzelf (vaak ook in afgesloten ruimte) vermaken met hun vrienden. Dit in combinatie met verlegenheid, taal, etc. maakt het er niet makkelijker op…

Omdat het uitgaan in Nara blijft tegenvallen, hebben we onze integratie-poging-zonder-buitenlanders-trots (dat krijg je met Fransen…) opzij gezet en bedacht dat we wel een keer naar een international party konden gaan, waar ook niet-Japanners komen. Brrr. Maar, dat heeft ook voordelen. Dit soort feesten trekken natuurlijk buitenlanders aan (> 80% English teachers, meestal niet zo interessante mensen) - maar belangrijker: Japanners die Engels spreken en doorgaans makkelijker te benaderen zijn dan elders. En dat bleek; we hadden koud onze jas in de locker en een biertje gehaald, toen we al stonden te praten met drie dames. Kijk, integratie! Het verschil met Japanners die ik eerder ontmoet had was enorm: niet eerder sprak ik zoveel Japanners op een avond die al in het buitenland waren geweest, of op zijn minst op de hoogte waren van westerse gebruiken en de moeilijkheden die westerlingen ervaren in Japan. Nu is de club niet de ideale gesprekslocatie, dus met een beetje mazzel binnenkort een Okonomiyaki-eet-date!

Natuurlijk op de foto met Japanner X. Ik moet toch eens een keer proberen die namen te onthouden ;).

Het leuke van de buitenlanders is dan weer dat deze vaak mooie verhalen hebben wat ze in Japan doen en hoe ze hier terecht gekomen zijn. Al eerder had ik het over de Australiër met zijn Japanse kerk - zaterdag sprak ik een model uit Canada wat in Azië werkte, omdat ze te klein was voor de rest van de wereld. Qua uiterlijk klopte dat wel - maar het feit dat zij mij bloedserieus aanraadde om een carriereswitch te maken naar underwear-model in Japan deed mij weer aan haar twijfelen ;). Ondanks dat; genoeg interessante mensen gezien en gesproken om de volgende keer maar weer naar zo’n feest te gaan!

Naast uitgaan wordt er natuurlijk ook hard gewerkt. Vandaag was er een belangrijke dag: alle groepen moesten hun voortgang presenteren aan Erg Grote Bazen (heerlijk, hoe ze het in het Engels hebben over ‘big boss’ en ‘very big boss’). De concepten ‘realistische deadline’ en ‘projectmanagement’ zijn nog steeds erg lastig hier, dus al mijn collega’s die vakbondstechnisch mogen overwerken zijn de afgelopen twee weken elke dag van acht uur ’s ochtends tot tien uur ’s avonds in touw geweest om ons project af te krijgen. Omdat ik mij enigszins schuldig voelde dat ik hierbij niet kon helpen (terwijl mijn hulp erg nodig was), heb ik vrijdag maar voorgesteld om een maas te vinden in mijn contract dat mij zou toestaan om zaterdag ook een paar uurtjes mee te helpen (ook het concept ‘oogjes dichtknijpen’ is - ondanks de spleetogen - verdomd moeilijk). Na een kwartier discussie werd bedacht dat het in theorie zou kunnen - als mijn professor het goed zou vinden. Die gaf natuurlijk lachend toestemming…

Zaterdag ging toch uiteindelijk niet door, maar ’s avonds werd ik in de kroeg gebeld of ik toch misschien zondags langs kon komen. Dus, uit het capsule hotel, langs de 7/11 voor de lunch naar het werk. Kijk, échte integratie! (ik krijg dan wel een vrije-dag-joker, maar toch…) Door redenen die ik jullie niet mag vertellen, maar gelukkig buiten onze macht lagen, werkte het uiteindelijk toch niet vandaag. Ondanks mijn optimische houding, was het by far onrealistisch om te verwachten dat dat het wel zou gaan werken, maar goed, we hebben het geprobeerd. This is Japan…

Mocht je nog eens in Japan komen, een leuk experiment is om op een treinstation in het Nederlands een telefoongesprek te gaan voeren naast een groep Japanse schoolmeisjes. Wat er dan gebeurt is lastig te omschrijven, maar effectief komt het neer op een hoop gegiechel, verlegen blikken en worden de schaarse woorden Engels bijelkaar geraapt (ook als je een beetje Japans begrijpt, is dat erg grappig) voor een gesprekje. Briljant - je voelt je af en toe gewoon een popster! (Let wel op: bel nooit ín de trein of bus; dat is vreselijk onbeleefd en not done! Zelfs praten doe je op fluistertoon daar… Hoe vervelend zijn dan de Nederlandse treinen waar iedereen altijd zo hard mogelijk zijn levensverhaal door de telefoon schreeuwt en Leipe Mocro’s altijd muziek moeten draaien op een volume dat veel te hoog ligt voor de gemiddelde telefoon… De trilstand op mijn telefoon hier heet dan ook ‘manner mode’: de beleefdheidsmodus…)

Volgend weekend een weekendje natuur, het weekend daarna wordt het grote ‘Donald Duck als boeddistische monnik’-idee weekend. Tot slot nog wat grappen en grollen…

Als je héél, maar dan ook echt héél erg lang op je eten wilt wachten

Fockey! Ben zo benieuwd hoe dat nou moet…

Voor de fundamentalisten van deze wereld: de straight burger

Bordje op de WC; ik vraag mij nog steeds serieus af wat de gedachte hierachter is…

Gelukkig, dat dat nog kan tegenwoordig ;)

Afgelopen weekend was een lang weekend (dank zij een nationale feestdag - al het kantoopersoneel is dan vrij) - een mooie gelegenheid om samen met studiegenoot Jeroen (die in Akita stage loopt) Tokio onveilig te maken! Of, was het al onveilig, zoals zijn collega’s verkondigden: “je kan daar niet eens je tas onbeheerd achter laten!”. Genoeg ingrediënten voor een topweekend, resulterend in een verhaal met foto’s en zelfs een filmpje (onderaan dit artikel)!

Na een comfortabele (en dure) reis met de Shinkansen (had ik al gezegd dat we dat in Europa ook moeten hebben?), bleek dat onze goedkope hotelkamer niet zonder reden goedkoop was. Een semi-double room is in Japan gelijk aan een bezemkast, met een bed erin. Enfin, een paar biertjes verzachten het bijbehorende leed - daarvoor liepen we naar de wijk Roppongi. Onder Japanners staat deze wijk bekend als de ‘buitenlanderwijk’, omdat hier altijd alle toeristen en buitenlanders heengaan om te stappen. Voordeel is dat er nog steeds heel veel Japanners zijn, dat ze hier kroegen hebben (waar je komt om een biertje te drinken, en niet om ook te eten, zoals ‘uitgaan’ in Japan gaat) en deze ook opeens Engels kunnen spreken. Nadeel is dat het niet meer als Japan aanvoelt - en dat is flink wennen.

Roppongi crossing: het beginpunt van elke stapavond in Roppongi

Moet je je even proberen voor te stellen: een Japanse propper. Dat komt grof vertaald op het volgende neer: <buiging> “sorry, ik weet een leuke kroeg … ow, je bent niet geïnteresseerd … sorry dan ik je gestoord heb, sorry!” <buiging>. Enig praktijkonderzoek heeft blijkbaar uitgewezen dat deze aanpak niet bijzonder goed werkt bij westerlingen; en in het kader van verhoogde efficiëntie is dan ook besloten om hier Grote Dikke Negers voor in te zetten, die letterlijk en figuurlijk nogal vasthoudend zijn, en constant moeten vragen “men - where are you going - do you want to see some tittees?”. Met de nodige guerilla technieken werd het mogelijk om deze gasten te ontwijken - en even later vonden wij een kroeg voor een welverdiend biertje.

Vrouw X wilde met ons op de foto

Uiteraard weer aan de corona’s (zijn ze helemaal gek van hier), en gelukkig waren we ook in Ropongi nog een beetje een bezienswaardigheid. Zoals eerder gezegd werd er hier veel beter Engels gespreken, en bleef het niet alleen bij het aanhoren van ‘kakoi’ (~ leuke jongen), maar kon er ook daadwerkelijk een gesprek gevoerd worden! Deze schokkende ontwikkeling moest uiteraard gevierd worden, en het bleef nog lang onrustig…

Japanse versie van de STORES - en dan nog tientallen van dit soort winkeltjes in een pand

De volgende dag moesten we als echte EL’ers natuurlijk naar Akihabara - window shopping langs alle grote elektronica winkels, en de kleine. Blijft overweldigend: al die winkels, al die mensen, al die producten! Toch valt het me tegen hoe bijzonder de meeste producten zijn. Naast het feit dat de grootste winkels nog vele malen groter zijn dan de MediaMarkt, en daadwerkelijk alles hebben, is het assortiment niet heel veel anders dan in Europa. Misschien wat meer toepassing van felle kleurtjes (Sony heeft hier roze tv’s, roze mobieltjes, roze mp3-spelers, etc.) - maar dat is het dan. Of ben ik al zo gewend inmiddels?

Fanatieke agent in de sneeuwstorm

Na een wandeling door Shibuya, een degelijke bodem van Chinees gelegd te hebben werden we flink overvallen door een pittige sneeuwbui. Gelukkig kan je overal in Japan voor zo’n EUR 2,- een paraplu kopen - de echte Japannert kan niet zonder, en konden we zonder verdere schade weer een biertje gaan drinken. Was de eerste avond bijzonder - de tweede werd nog veel leuker: waar wordt in de kroeg je jas aangenomen, opgehangen en krijg je een tafeltje toegewezen? Of waar zit je in de kroeg en komen er opeens twee sumoworstelaars binnenlopen? Of waar kan je een Japanse een cursus ‘Grolsch beugel openen’ geven?

“Wat is dit dan nou weer?” (Oja, zij is geen vijftien - ook al lijkt dat zo. Japanse vrouwen lijken nou eenmaal een beetje erg jong). Zie het filmpje voor het examen van de cursus!

Jaja, een echte sumoworstelaar (inclusief knotje)!

Zondag stond een bezoekje aan Jojogi-park in Harajuku op het programma - om daar de bijzonder uitgedoste jongeren te aanschouwen. Dit fenomeen staat wereldwijd bekend als cosplay, en vond zijn oorsprong in Japan. Jongeren verkleden zich (vaak als manga-karakter, van de strips) om zo even aan hun saaie, stadse, schoolleven te ontsnappen en zich te laten bewonderen door anderen. Het idee is dan ook dat je ze zoveel mogelijk op de foto zet. Wat voor gekte de meest populairen kunnen veroorzaken, kan je zien in het filmpje.

De dag werd afgesloten met een bezoek aan het waterfront Tokyo; waar ze zowaar een eigen vrijheidsbeeld hebben (weliswaar op schaal, maar toch een exacte kopie van de versie in New York) en mooie gebouwen en bruggen: bijna Japan onwaardig!

Maandagochtend gingen we vroeg uit de veren om de vismarkt te aanschouwen. Echter, toen wij daar aankwamen bleek dat deze ook gesloten was op de nationale feestdag. Verdorie, sta je daar met je goede gedrag en brakke hoofd om acht uur ’s ochtends. En met de garantie dat de sushi ’s avonds niet vers is… Enfin, de nodige hoeveelheid koffie bracht ons weer op de been. Na een bezoekje aan het park van de keizer, en meer koffie, gingen we nog even terug naar het park van gisteren: het was nog steeds lekker weer. Op elk hoekje stond een bandje te spelen, er waren Taiko-drummers, we kwamen een Japanner tegen die fanatiek op zijn doedelzak aan het spelen was, even verderop was er een trancefeestje aan de gang en overal kon je uiteraard eten halen. Onder een zonnetje en zo’n 15 graden was het aangenaam toeven! Uiteraard in het filmpje een impressie…

Totaal uitputtend zo’n weekend; maar het blijft genieten! Tokio is een geweldige stad, waar je je maanden kan vermaken door alleen maar over straat te lopen en te kijken naar wat je tegenkomt.. geweldig! Het is dat het zo duur is, anders ging ik graag nog een keertje terug… Kijk het filmpje ook nog even; de foto’s zeggen niet alles (ondanks de brakke kwaliteit, geen editing en het ontbreken danwel gaar zijn van commentaar)…

Nog zeven weken te gaan - maar met dit soort weekendjes blijft het genieten, hier in Japan!

Afgelopen weekend zou ik verblijd worden met bezoek uit Nederland. Roland en Epco deden onderweg naar Nieuw-Zeeland Osaka aan; een mooie gelegenheid voor een korte tour en wat biertjes, ware het niet dat de KLM besloot dat de vlucht niet doorging, en ze pas zondagavond (in plaats van ochtend) arriveerden in Osaka. In combinatie met mijn burgerbestaan was het niet meer mogelijk te meeten, helaasch!

Gelukkig had ik ook al afgesproken om koffie te gaan drinken met een Australische kerel die ik een paar weken terug in de Starbucks had ontmoet. Hij runt hier met een aantal anderen een Christelijke kerk in Osaka - is weer eens wat anders dan Engelse les geven (wat de meeste buitenlanders in Japan doen). Nu leek me die kerk in eerste instantie een mission:impossible, in de zin dat Japanners geloof anders zien dan in de rest van de wereld: ze hebben er sowieso twee (over paar weekjes meer uitleg), en het is eerder onderdeel van de cultuur, dan een echt geloof. Weinig zieltjes te winnen dus. Het bleek echter dat hij ook aan een ander soort Christendom doet dan in Europa: veel vrijer en met de nadruk op goed zijn voor anderen en verantwoordelijk handelen; totaal anders dan de vaak bekrompen visie van de kerk in Nederland (voorbeelden genoeg tegenwoordig met de CU en het CDA in het kabinet) - en ook de rest van Europa. Er was dus prima mee te praten - en ook gezellig; dus we gaan nog wel een keer afspreken.

Verder was het plan om nog een keer wat plaatjes te schieten van de omgeving (ook op veler verzoek), dus zaterdagmiddag heb ik de fiets gepakt, en een flink rondje hier in de buurt gefietst. Om de titel te verklaren: de semi-overbevolking van Japan heeft er toegeleid dat de hoeveelheid benodigde infrastructuur, woonruimte en rijst enorm is. Rijst, omdat Japanners weigeren geïmporteerde rijst te eten. Afgelopen weken zijn er wat Japanners overleden, omdat ze vergiftigd Chinees eten hadden gegeten: grote rel hier, maar dat terzijde. Daarnaast gaat de verdeling voor gelden voor infrastructuur op basis van oppervlakte van prefecturen (provincies) en niet op basis van inwoneraantal. Dit leidt er toe dat zelfs de meest afgelegen gebieden en prachtige infrastructuur hebben (in de zin van bereikbaarheid) - maar ook dat elk riviertje verbetonniseerd is, en dat bergwanden gestut zijn met - je raad het al - beton.

Dit alles leidt er toe dat alle land in Japan dat geen berg of zee is, is verdeeld tussen beton, rijstvelden en tempels. En wat verdwaalde bomen. Grappige effecten zijn dan dat je bv. in Osaka midden tussen de betonnen hoogbouw een honderden jaren oud tempeltje ziet staan. Of dat er midden in een stad opeens een rijstveld ligt. Any case; het gebrek aan ruimte is enorm: gelukkig (of om andere redenen weer niet) is de bevolking langzaam aan het afnemen, en misschien blijft de natuur die er nu nog wel is bestaan…

Een aantal plaatjes, met commentaar…

Moestuintje en rijst aan de rand van het dorp hier

Nieuwe snelweg - vanaf de berg zie je die hier overal bovenuit steken, sinds hij volkomen op palen gebouwd is, ook door het ‘platteland’.

Verbetonniseerd riviertje

Nieuwbouwwijk. Je kan hier je stukje land kopen en daar een Ikea huis in elkaar laten puzzelen. De speeltuin is al af :).

De ultieme boemeltrein die hier het platteland doorkruist. Gebouwd - volgens mij - in de jaren 70, maar still going strong. Ik heb deze unit nog nooit op een kapot lampje, bordje, deur of wat dan ook kunnen betrappen. Daarnaast glimt hij altijd. Typisch staaltje Japanse betrouwbaarheid.

Zelfs de mannetjes op de mededelingborden buigen (is een animatie… )

Aan de doorgaande weg zie je veel van dit soort ’strips’ met Love Hotels en Pachinko (Japans flipperen; enorm populair). Het eerste hotel hier heet ‘Bora Bora’; mijn inbeeldingsvermogen bij het uiterlijk en deze naam zegt dat je dan sex moet hebben in een Afghaanse grot… De andere hotels hebben weer totaal andere thema’s, zoals Mexico, woestijn, etc. Check ook de typische Japanse auto: wit (hebben ze echt een voorliefde voor) en vierkant (net als de rest van veel design dingen hier; lekker lelijk).

Pimp-my-vrachtwagen. Dit is één ding; ik heb veel extremere exemplaren gezien… De vuilniswagen op het werk hier is het hoogtepunt, maar kan daar helaas geen foto’s van maken.

Zoals het vooroordeel zegt, zijn de Japanners gek van knalkleuren. Dit Love Hotel bevestigd dat maar weer even… Ook op stations zijn dingen gerust in het paars, roze of knalgroen geverfd…

Meer plaatjes in het fotoalbum!

Komend weekend ga ik samen met Jeroen de Vries naar Tokio: de stad verder verkennen, biertjes drinken en stappen in de foute-alleen-buitenlanders-komen-hier stapwijk Roppongi. Maar eerst nog drie daagjes code debuggen… Vooruitgang is er zeker, de code werkt bijna volledig in simulatie… nu nog in hardware!