Danny Haak | Stage in Japan, 日本の見習い期間

Terwijl heel Nederland op weg was/op bezoek was bij Ikea, ouders, schoonouders (wat is de beste optie?), waren wij in Hiroshima; beter bekend als de stad waar de Amerikanen op 6 augustus 1945 een atoombom lieten vallen; en zo de Tweede Wereldoorlog mede beëindigden. Vaak maken dit soort dingen pas indruk als je de plaats bezoekt waar het allemaal gebeurde, en dat was hier ook het geval.

De a-bomb dome, één van de weinige gebouwen die de bom enigszins overleefden

Naast de a-bomb dome, was er een groot park en museum met herinneringen aan het verleden, maar vooral de oproep om atoomwapens neer te leggen. Als je de foto’s van gesmolten ledematen (meer dan verbrand) en de maquettes met alle schade ziet (straal van twee kilometer stad met de grond gelijk en 140.000 doden), snap je heel goed waarom. Nu waren de Japanners ook geen lieverdjes, maar het storten van zo’n bom zonder waarschuwing en met als één van de redenen dat de kosten van het Manhatten project ook politiek verdedigd moeten kunnen worden, is op zijn zachtst twijfelachtig te noemen: een verhaal wat je in Nederland niet duidelijk in de geschiedenisboekjes aantreft. Na alle narigheid tijd voor schoonheid: Miyajima, een eiland voor de kust van Hiroshima met prachtige natuur, tempels en één van de drie mooiste uitzichten van Japan; een torii in het water.

De familie voor de torrii

Vervolgens met een kabelbaan de bergen in, en een afdaling te voet gemaakt. Klimkunsten kwamen uiteraard goed van pas hier ;).

’s Avonds Okonomiyaki gegeten in een flat met op drie verdiepingen in totaal 28 Okonomiyaki restaurants; beetje typisch Japans. Waar in Nederland elk restaurant of kroeg op straatniveau gelegen is, zodat je direct iets ziet en kunt checken of het OK is, zijn veel van dit soort gelegenheden in Japan in flats gestapeld, met op straatniveau enkel een bord met wat waar in het gebouw te vinden is. Zo zit een bar in Nara trap op, gangetje door, nog een trap op, deur in; en voila: de kroeg! Erg lastig om zelf te vinden, en tips van anderen of Lonely Planet zijn dan ook erg welkom.

De volgende dag ging onze reis verder naar het kunsteiland Noashima, per Shinkansen, trein en boot. Op dit eiland - gelegen in de Inland Sea - zijn veel hedendaagse kunstwerken te vinden buiten, maar ook binnen in twee musea. Het leuke is dat je in de musea kan overnachten - wat wij ook hebben gedaan, met een prachtig uitzicht op de zee en de overige eilanden. Het zou niet iets direct zijn wat we zelf gekozen hadden, maar op aanraden van het reisbureau, en het is zeker niet tegengevallen. Naast de prachtige natuur, de daarin verwerkte musea (gedeeltelijk ondergronds, gave architectuur), was ook alle kunst de moeite waard (zeker de combinatie van die drie). Helaas viel het weer een beetje tegen (voor het eerst, normaal is het in Japan Altijd Mooi Weer; een soort van Friesland), maar een beetje regen slaat ons natuurlijk niet uit het veld :).

Nederlands werk van Karel Appel

Hipheid

Onderweg naar Kyoto gingen we verder per boot, naar de stad Takamatsu (wederom op een eiland). Niet zo bekende stad, en niet zo groot (bijna half miljoen inwoners, erg relatief dus), maar met erg mooie tuinen. Omdat ons verblijf in Naoshima uitgelopen was, en tuinen hier toch niet op z’n best zijn in de winter, hebben we die overgeslagen. Wat briljant was hier, was dat er niet zoveel buitenlanders kwamen, en dat merk je direct aan de reacties van de Japanners. Naast het feit dat je door iedereen nagestaard en nagefluisterd wordt (goed voor je ego ;) ), proberen Japanners hun drie woordjes Engels op je uit, en zie je kinderen vol verbazing kijken. Erg grappige ervaringen :).

Aan de Okonomiyaki, officiëel verkozen tot Het Beste Eten Van Japan door de familie

In Kyoto aangekomen, verbleven we weer in een Ryokan (Japanse stijl hotel). Naast de altijd aanwezige kou (leve straalkacheltjes en dikke truien), het slapen op de grond en de te kleine wc’s en douches, was deze Ryokan ook nog in de jaren 70 en 80 blijven hangen, check de hippe TV en het altijd aanwezige bordje met gebruiksinstructies, je zal ‘m maar slopen! Ook hingen gangen vol met krantenartikelen uit die tijd, en brieven van tevreden gasten, niet na 1989. De eigenaresse was zelf al bijna antiek, dat verklaarde een hoop. Bijzonder hilarisch allemaal, edoch was het vol met gasten en een prima verblijfplaats!

Oudjaarsdag begon met een bezoek aan Osaka; de dames wilden een winkeldag (ondanks dat alle kleding per definitie te klein is voor Nederlanders) en Osaka heeft prima Sushi-restaurants, dat moest ook nog getest worden. De dames waren vol lof over de grote diversiteit in kleding; waar in Nederland een paar ketens het straatbeeld beheersen, is hier geen één winkel hetzelfde. Weer wat geleerd. Mij was het al wel opgevallen dat uiterlijk (en dan voornamelijk van, voor de vrouwen) hier veel belangrijker is dan in Nederland, mannen houden het vaak op pak, stropdas, witte sokken en sportschoenen. Zelfs ik ben hipper :). Waar je ook loopt, vrouwen lopen er altijd tiptop verzorgd en aangekleed bij, soms te veel van het goede; dat resulteert dan in de Aziatische Barbie, by far niet de meest aantrekkelijke types naar mijn idee.

Osaka: stad van neon, winkels, restaurants en één riviertje, gedeeltelijk voorzien van snelweg op palen

Papa en Mariëtte aan de sushi

Toen werd het tijd voor het nieuwe jaar. We wisten dat de jaarwisseling in Japan geen feest was, maar een religieuze gebeurtenis (exit vuurwerk, exit party-party, de oliebollen waren natuurlijk al eerder exit). Daarnaast was bekend dat de tempels de klokken gingen luiden, maar hoe en wat; waar de klepel zou gaan hangen, was erg onduidelijk. Na een tip van een reisboekje, gingen we naar één van de grootste tempels in Kyoto (tempels zijn van het boeddishme, en worden geassocieerd met het oude jaar: alles dat geweest is en schrijnen horen bij het shintoïsme, een natuurgodsdienst, en gericht op de toekomst, het nieuwe jaar dus). Daar troffen we de grootste politiemacht allertijden aan, die met hun lightsabers half Japan onder controle probeerden te houden, wat prima lukte. Bingo, locatie gevonden!

Rij, slechts honderden meters lang

Met donuts als vervanging van oliebollen, gingen we de rij in voor het bekijken van het klokkenluiden door de Boeddhistische monniken, een 108 keer zichzelf herhalend ritueel. De hele viering was een geweldige Japanse combinatie van traditie en efficiëntie; hoe iedereen geduldig in de rij wacht, langzaam opschuift, de trappen beklimt, en vervolgens als een gek met alle camera’s en telefoons foto’s gaat lopen maken van de monniken die luid zingend met de klok in de weer zijn. Prachtig.

Monniken, boomstam en de mega-klok

Maar dan is het pas half twaalf, en dan? Wordt er ergens afgeteld, waar is de champagne? In overleg met andere toeristen, die het ook niet weten, en ook willen feesten (maar dat gebeurt dus niet…), bedacht dat dan slapen een goede optie is. Net de tempel verlaten, stuitten we op een nog grotere politiemacht, die een nog veel grotere menigte in bedwang aan het houden is… Wat blijkt: op nieuwjaarsdag bezoekt iedereen een schrijn, en daar wordt direct naar middernacht mee begonnen. Straten vol mensen… In Nederland is religie redelijk uitstervend, maar in Japan lijkt het tegenovergestelde… Jong en oud, hip en niet hip, alle groepen van de bevolking zijn aanwezig bij de viering, en ook de dag erna bij de tempels, om tien uur ’s ochtends al…

Het aftellen werd exclusief verzorgd door vier dronken Engelsen danwel Amerikanen, ‘happy new year’ hoorde je nergens en de champagne was ver te zoeken. Zo vreemd dat je uitgaat van je eigen cultuur, en stiekem verwacht dat hier ook aan te treffen. Heel erg bijzonder en mooi, maar je mist toch wat…

Wat zeker niet gemist wordt zijn de rellen, autobranden, etc in Nederland. Hoe langer ik in Japan verblijf, hoe meer ik mij over dit soort dingen ga verbazen in Nederland… In Japan is niets van dit het geval; bij oud & nieuw waren er een paar jongeren een poging aan het doen te rellen, maar die werden snel verwijderd en gingen daarna weer braaf in de rij staan. Verder is het gewoon druk, maar rustig op straat…

Nieuwjaarsdag was voor ons ‘Tempeldag’, op bezoek bij de vele kunstwerken in Kyoto, net als vele tienduizenden Japanners, die hun nieuwjaarsbezoek gingen brengen. Het blijft prachtig om de vele honderden jaren oude gebouwen te bekijken, en fascinerend om de Japanners te zien die allemaal een muntje in een bak gooien, bidden, twee keer klappen en de bel luiden. Het meest indrukwekkend was dat onder de douche-waterval in de bergen (al eens eerder over geschreven…) dit keer monniken stonden te douchen, luid zingend (of was het schreeuwend?) in het ijskoude water… Krijg je kippe(n)vel van!

Categorietje: wauw!

Veel vrouwen zijn in Kimono, en mijn opmerkingen eerder over de verzorgdheid van de vrouwen bereikt in deze een hoogtepunt. Waar Nederlandse vrouwen op hun mooist zijn als ze naar een gala toegaan, geldt hetzelfde voor Japanse vrouwen in Kimono naar de schrijn of tempel. Prachtig kleurrijke kleding, met grote strik aan de achterkant, en de meest mooie kapsels. Schitterend gezicht! Jammer dat de meeste mannen er in hun dagelijkse kloffie bijlopen, die ongelijkheid blijft overal terugkomen en opvallen; erg jammer! Wat wel zo is, is dat veel jongens de handtasjes van hun vriendin dragen, komisch gezicht :).

Hond (of was het nu een vos?) met slabbetje, belangrijk godsdienstsymbool; komt overal terug

Het nieuwjaarsdiner was Suki-yaki, verkrijgbaar als Knorr Wereldgerecht, maar het blijkt dat niets zo goed is als het origineel, en vooral zo komisch en leuk. Op tafel een pan op vuur met als bakmengsel soja-saus, suiker en saké en een oneindige voorraad reepjes biefstuk en groenten. Daarnaast nog een vooraadje rauwe eieren. Tja, en dan. Waar je in Nederland je eten altijd op tafel krijgt, kant en klaar, gebeurt het Japan nogal vaak dat je zelf iets moet afmaken. Leuk, maar onhandig als je geen handleiding hebt :). Na de tip van de ober (’gooi alles erin’), zaten we alleen nog met de rauwe eieren in onze maag. Niemand anders in onze buurt had die ook, dus tja, dan maar een omelet bakken in de saus. Nadat de ober volledig in een scheur lag, ons nieuwe eieren had gebracht, bleek dat het idee was dat je de gebakken vlees en groeten in rauwe ei moest dopen. Aha, was te verwachten, maar rauwe ei is bah, dus na enige pogingen hebben we dat maar laten zitten…

Zelf ‘koken’

De laatste dag in Kyoto brachten we een bezoek aan Himeji: een kasteel dat je meer verwacht in de Efteling of Disneyland, dan in een stad in Japan. Een juweeltje, in vergelijking met de lelijke Europese kastelen van alleen steen; vooral als je beseft dat dit kasteel nooit overwonnen is, en stamt uit de 14e eeuw. De hoge verdedigingsmuren, vergeven van allerlei coole verdedigingsgadgets, en prachtige tuinen hebben al reeds het decor gevormd in You Only Live Twice en The Last Samurai; niet zonder reden; het is een indrukwekkend bouw/kunstwerk.

De laatste stad in onze reis was Nara, dicht bij mijn ‘thuis’, Tenri. Na een bezoekje aan mijn kamer, het lozen van de pot pindakaas, boter, hagelslag en pickwick thee (eindelijk weer fatsoenlijk ontbijten!), hebben we een bezoek gebracht aan de tuinen van Nara. Enigszins tempel-moe, hebben we alleen Tokufu-ji bezocht, de tempel met het grootste boeddha-beeld van Japan, een hoogte van 20 meter. De Boeddha zelf staat in het grootste houten gebouw ter wereld, gebouwd in de 8e eeuw. Quite impressive.

Erg Grote Boeddha

Bij deze het langste verhaal allertijden op mijn weblog; en bijna ten teinde, maar gelukkig hebben we deze nog:

“Schat, wat heb jij gedaan vandaag?”
“Nou, ik heb perron 6, 7 en 8 gestofzuigd…”
(tot nu toe op nummer 1 in de Meest Nutteloze Baantjes Top-2000, gevolgd door de troep van de mat-verwijderaar van de Bic Camera, de bordjesvasthouder, het mannetje wat alle automatische stationsomroepen nog even handmatig herhaald, het mannetje dat de trein uitzwaait, en de politieagent)

Je blijft je hoofd stoten in dit land, staat erg hoog in de Japan Irritatie Top-10 van de familie, samen met het slapen op de grond, papieren ramen (brrr…), alle bonen overal in (bah)

Ontspannen reizen in de Shinkansen, met stip gestegen in de Gaafheid Top-20, samen met de verwarmde toiletbril featuring de kont-douche, de totale veiligheid in dit land (de politie bestaat om de weg te wijzen en het verkeer te regelen), schoonheid van alles (alles glimt, van vuilniswagen tot roltrap), hoeveelheid aan comfort (24/7 economie), de enorm geduldige en lieve bevolking, zelfs bij de McDonald’s (onvoorstelbaar…echt waar!) en de hete baden…

Zo vader, zo zoon, ooit wil ik ook zo’n Russiche muts ;)…

Trein met vertraging, de eerste die ik zie en dus uit de categorie “stop de persen”. De vormpjes en nummers aan het begin van de rij geven de markeringen op het perron op waar de rij gevormd moet worden. Echt een rij! Waar in Nederland iedereen zich de trein in perst, gaat dat hier in totale rust en geduldigheid. Ondanks dat het altijd enorm druk is, merk je daar door de discipline van de bevolking weinig van…

Anika uitgeput… check de - toen nog zonder gat - papieren deuren, futons en tatami matten op de grond

Vanochtend hebben we afscheid genomen op het vliegveld, een momentje waarop de heimwee logischerwijs even opspeelde… Na zo’n prachtige reis, met enorm veel lol, leuke momenten, goede gesprekken, gewonnen en verloren kaartspellen (terecht en onterecht) en niet te vergeten belevenissen, valt het erg zwaar om elkaar weer voor 12 weken gedag te zeggen.

(prachtig nummer, van een verder enorm opbeurend en vrolijk album)

Nu even aan de was, lekker in bad, en genieten van Youp en Jan-Jaap… Maandag weer werken; heb er zin in!

PS: haha, iemand vond mijn site met de Google-zoekwoorden ’sex met Japanners’; daar heb ik toch nog niet over geschreven? ;)
PPS: bij sommige foto’s zijn wat bitjes omgevallen, of eerder omgelopen naar de andere kant van de foto, ála, pech

4 comments

Terwijl ik in de Shinkansen zit en met zo’n 250 km/h naar Hiroshima aan het vliegen ben, is er tijd om wat ervaringen van de eerste dagen op digitaal papier te zetten, en zo voor de rest van de familie onze kerstafwezigheid enigszins te verlichten. De afgelopen dagen zijn we volledig de Japanse way of life ingedoken: van het gekkenhuis in Tokio tot het overnachten bij een (traditioneel, danwel toeristisch traditioneel) Japans gezin in de bergen. En dan ook nog een semi-witte kerst…

Zoals al eerder gezegd, had de KLM gefaald bij het bevestigen van een stopcontact onder de stoel va mijn ouders; en dus werden ze ge-upgrade naar Business Class, waar papa wel zijn apneu-apparaat kon gebruiken. Heel vervelend dat je dan ook opeens een drie gangen diner moet verstouwen (wat niet op te krijgen was), een verstelbare massagestoel annex bed hebt, persoonlijk entertainment systeem om je bezig te houden, je voorziet wordt van champagne en nog zo’n hip KLM Delfts-blauw huisje op de kop toe krijgt. Nu ik dit een paar dagen aan heb moeten horen, hoop ik van harte dat de terugreis een goede Easyjet-ervaring wordt, om zo het e.e.a. te compenseren.

Tijd te kort om film te kijken in de business class

De volgende dag werd de jetlag uitgebuit om vroeg een bezoek te brengen aan de Tsujiki-vismarkt; en dat op onze nuchtere maag. De vismarkt is enigszins te vergelijken met de bloemenveiling in Aalsmeer, alleen dan 50 jaar terug in de tijd. Een hoop chaos bestaande uit wagentjes, mensen, papier, cash en natuurlijk vis. Prachtig om je eten eens vers te zien; nooit geweten dat zalm en tonijn zo groot zijn in het echt! Uiteraard is het meeste met geen pen te beschrijven; mannetjes die vis klaarmaken, vrouwen die in hokjes zitten met meerdere (bakelieten) telefoons, thee op open vuur, en het is uiteraard een wonder dat in die ogenschijnlijke chaos een systeem schuilt, dat bovenal nog werkt ook. Ik kreeg een sterke zin in sushi, maar daar had de rest nog wat moeite mee; aan de capucchino dan maar.

Sushi in wording

Na de vis werd het tijd voor elektronica. We brachten een bezoek aan de grootste Big Camera van Tokio, met in totaal 8 verdiepingen aan telefoons, televisies, airco’s, gadgets, massagestoelen (vielen nogal in de smaak bij de vrouwen: hebben er drie kwartier in gezeten) en nog veel meer… De bijna-grootste-tv ter wereld uiteraard; 103 inch verticaal van Panasonic (Sharp heeft er inmiddels een van 108, en Panasonic had vorige week de introductie van eentje die nog weer groter is), een verdieping vol met telefoons (echt heel veel) en een kakofonie aan aanbiedingen die door elkaar geschreeuwd werden. Prachtig voor de ware EL-er!

Heel Erg Grote TV (helaas van de concurrent…)

‘s Middags een wandeling gemaakt door de tuinen van de keizer. Aangezien de beste man de dag erna jarig was, waren een enorme hoeveelheid ‘mannetjes’ bezig het e.e.a. in orde te brengen. Naast het afzetten van stukken tuin, waren er duikers aan het zwemmen en werden putdeksels opgetild om te controleren voor bommen. Mooi gezicht.

De avond hebben we doorgebracht in Shinjuku en Shibuya, de eerste een kantorenwijk met hoge torens voor een gaaf uitzicht over de stad, de tweede een winkel- en uitgaanswijk, dus de gebruikelijke hoeveelheid neon, winkels en clubs. Bijzonder was de straat met alleen maar Love Hotels; en natuurlijk stelletjes die daar gretig gebruik van maakten. Het blijft een bijzonder concept, toch geef ik de voorkeur aan de Hollandse vrijheden van een eigen kamer :). In Shibuya bevind zich ook het drukste kruispunt ter wereld; je kan niet alleen horizontaal en verticaal oversteken, maar ook diogonaal. De hoeveelheid mensen in combinatie met alle verlichting, herrie van reclames en taxi’s is vrij surrealistisch.

Shibuya crossing

De volgende dag de stad uit, de bergen in, naar Nikkoo. Als je met de trein Tokio uitrijdt, valt pas om hoe enorm groot de stad werkelijk is. Er wonen 16 miljoen mensen, maar als je pas na een uur iets van groen begint te zien, besef je pas echt hoe veel dat is. De tempels van Nikkoo staan op de werelderfgoedlijst, en dat maakt het een toeristische trekpleister. Gelukkig zijn de Japanners niet zo gek op kou, en was het dan ook fijn rustig. Onderstaande foto’s geven een korte impressie.

Anika moest met Japanners op de foto…

Een van de vele werelderfgoedlijst-tempels van Nikkoo

Horen, zien en zwijgen, detail van een tempel

‘s Nachts overnacht in een Ryokan; een traditioneel Japans hotel, uiteraard met Sando. Heerlijk in een heet bad gezeten - met bier, mmm! Minder heerlijk waren de traditioneel Japans bedden, of eerder gezegd het gebrek eraan. We sliepen op futons (een soort van tuinstoelkussens) op tatami-matten, niet erg comfortabel. Wel typisch Japans. Niet typisch Japans was het ontbijt met vers fruit, warme broodjes en koffie, echter erg welkom…

Rode brug

Na de reis terug naar Tokio hebben we een tempel bezocht, waar we een een snack kochten bij een kraampje. Het zag er lekker uit, de eerste hap was ook prima, maar nadat niemand het midden kon wegkrijgen, bleek dat er inktvis in zat, inclusief zeer herkenbare delen. Ai.

Drukte bij tempel in Tokio

Vervolgens zijn we langs een soort van Zwarte Markt gelopen, waar ze alles tussen schoenen en computers verkochten, mooi gezicht, en weer enorm druk. Toppunt van de dag was de wijk Akihabara: de wijk van elektronica en gadgets. Het was er zo druk, dat alle straten waren afgesloten voor verkeer en scholieren van de mogelijkheid gebruik maakten om optredens te geven midden op straat.

Zwarte Markt…

Gadgets en elektronica: dus erg veel mensen

Daarmee was het bezoek aan Tokio ten einde; en begingen we de grootste overgang mogelijk in dit land: we gingen naar het platteland. Een schitterende treinrit van zo’n 3,5 uur langs Mount Fuji en vele andere besneeuwde bergen (check: de witte kerst!) bracht ons in Nagiso, ook wel bekend als de Middle of Nowhere. Koffers de lokale bus in (die was toen vol, samen met drie bejaarden), even opvouwen, en op naar het gehucht waar we gingen overnachten bij een Japans gezin thuis, een zogenaamde Minshuku.

Op de vloer, naast het kampvuur

Een geweldige ervaring: houten huis, met papieren ramen (zoals in de film) en een vuurplek in het midden. Beetje frisjes, maar de kacheltjes, het vuur en liters groene thee maakten ons weer warm. Na een stevige wandeling door Tsumago, een dorp wat van overheidswege moderne technologie (zoals elektriciteitskabels) uit het zicht houdt, om zo het oude Japan te laten voort leven, en je je in een ninja-film kan wanen. Op de tientallen toeristische winkeltjes na (er moet toch rijst op de plank), zijn ze aardig in deze opzet geslaagd. Meegespeeld heeft het feit dat wij zo ongeveer de enige toeristen waren, leve de kou (voor Japanse begrippen; het is hier nog steeds rond de 10 graden met veel zon).

Dorpsgezicht

Bijna 25 jaar…

Kerstdiner

‘s Avonds genoten van een traditioneel Japans diner, gekookt door onze gastheren en -vrouwen, bestaande uit vis, vis, rijst en nog een aantal ongedefinieerde dingen. Nu zijn wij wel wat kookkunsten gewend van moeders als kerstdiner, maar dit was toch weer even wat anders. Het meeste was prima te eten, vooral de vis was erg lekker klaargemaakt… hulde! Na een koude nacht (wederom op een harde futon) hadden we nog een traditioneel Japans ontbijt tegoed. Dit keer viel de rijst, vis, tofu, rauwe ei, bonen en soep wat zwaar op de maag, bij elke grote gele M die door de treinraampjes te zien is wordt er door bepaalde gezinsleden dan ook hard gejuicht…

De bus kwam niet (waarom? geen idee…), maar de lokale taxichauffer (held!) had de perfecte oplossing…

Erg mannelijke waterval (letterlijk, er was ook een vrouwelijke, maar die was zoals te verwachten iets kleiner, typisch). Verder prachtige natuur, heerlijk wandelen in Tsumago

Al met al gaat het prima, hebben we het erg naar ons zin, en beleven we enorm veel! Nu Hiroshima…

PS: Roteren van de foto’s lukte me zo snel niet op de MacBook; dus draai je hoofd maar :).

10 comments

Update voor opa, oma en familie: Mama, papa, Mariëtte en Anika zijn goed aangekomen, ze belden me net vanaf de luchthaven. Aangezien het slaap-ademhalingsapparaat van papa niet werkte hebben ze zelfs Business Class gevlogen. Mazzelaars :).

Zo, bijna vakantie! De laatste werkdaagjes nog even flink druk aan de slag om wat deadlines te halen, vrijdagmorgen nog een soort van college geven aan mijn collega’s over de synthese tool en dan op naar Tokio! Dan kan ik ook eindelijk de Moeder Aller Treinen, de Shinkansen uitproberen :D. Deze legt de ruim 500 kilometer naar Tokio af in iets meer dan twee uur. Dat is vergelijkbaar met Amsterdam - Parijs, hmm, dat was toch ruim vier uur? (Straks gelukkig wel in drie uur, tijd om weer eens naar Parijs te gaan!) En, ze rijden ook nog eens elke 5 á 10 minuten. Wat wil je nog meer? (geldige OV-kaart…, is wel prijzig, enkeltje naar Tokio is EUR 80,-)

Terwijl ik tegen het eind van de middag in Tokio arriveer, is de rest van de familie er aan het eind van de ochtend al. Geen woord Japans sprekend; zonder telefoon en zonder hulp. Een soort van ‘Lost in Tokyo’ :D, ben benieuwd! Globaal reizen we van Tokio de bergen in naar Nikko, terug naar Tokio, weer ergens de natuur in, via Nagoya naar Hiroshima, naar een kunsteiland, naar Kyoto (oud & nieuw!) en we eindigen in Nara. Daar neem ik afscheid voor de laatste twaalf weekjes; en heb ik nog een lang weekend om uit te rusten. Hieronder een mooie Google Maps-unit die dat grafisch weergeeft; te hip :).

Ik noemde net al oud & nieuw, en verdorie, weer bijna een jaar voorbij! Het oliebollen bakken aan de Mina Kruseman lijkt nog als de dag van gisteren, al is er uiteraard weer veel gebeurd. Veel mooie dingen vooral: bachelor gehaald, en weer gave reizen gemaakt (Wintersport in Tsjechië, midweekje Athene, studiereis naar Canada, vakantie in the USA en tot slot mijn stage in Japan)! Voor komend jaar natuurlijk eerst nog tot 28 maart mijn stage afmaken, en daarna liggen er al weer plannen voor Praag (weer een keer een roadtrip), en Montpellier (ik kom echt langs :P). Daarna raakt ook het eind van mijn studie in zicht, met een beetje mazzel/pech ben ik volgend jaar rond deze tijd burger. Weer een nieuwe uitdaging, dus dat is mooi :).

Vanaf zo’n 9300 km vanaf Nederland wil ik je bedanken voor de mooie momenten van het afgelopen jaar! Ik heb genoten, en zie er nu al weer naar uit om van het komende jaar weer een groot succes te maken… Ik wens je een heel fijne kerst, maak een mooi feest met oud & nieuw, en we zien of spreken elkaar snel weer!

PS: Ik kan je de oudejaarsconference van Jan-Jaap van der Wal aanraden! Gezien als vroege try-out, maar dat was al erg goed… ben benieuwd!

4 comments

Na veel nieuwsgierige vragen of mijn maag het nog een beetje overleefd hier; en nadat mijn huisgenoten inspeelden op mijn gevoelens door het over Bobotie te gaan hebben is het nu mijn beurt om enige jaloersheid (en voor mijn ouders en zusjes enige geruststelling) te kweken over het eten hier! Een kleine selectie van wat dagelijks voorbijkomt in ons bedrijfsrestaurant en wat hier op straat te vinden is. Een hartelijk welkom, kortom: Irashaimaseeee! (Foto’s zijn CC van flickr.com)

Laten we beginnen met de Tonkatsu; aangezien ons bedrijfsrestaurant een soort van mensa is (echter, met iets hogere kwaliteitsstandaarden), is het eten uiteraard massaproductie, en ontkom je niet aan frituur. Dit is een soort van gefrituurde stuk varken (kotelet, is dat Nederlands?), samen met de bak witte rijst, sla, een bijgerechtje met onduidelijke ingrediënten en groene thee een typische samenstelling van mijn lunch. Vaak is er keuze uit twee gerechten, en daarnaast kan je altijd Ramen, Curry of Gyuu-don bestellen (zie hieronder).

Ook populair zijn gefrituurde stukjes kip, bij ons bekend als kipnuggets. Hier heet het Tori No Kara’ag, en smaakt het meer naar kip dan de westerse variant. Uiteraard normaal ook geserveerd met rijst.

Karee, of meer westers: Curry. Uit India, dus lekker scherp (een uitzondering voor de gemiddelde Japanse maaltijd)! Smaakt prima, is alleen erg machtig.

Dit is ook een toppertje: Gyuu-don. Zoete biefstuk met uien, enigszins vergelijkbaar met shoarma. Populair op straat ook: er is zelfs een fastfood keten die alleen dit eten verkoopt. Een variatie is de pittige Zuid-Koreaanse variant, waarvan ik de naam vergeten ben; maar die ook erg lekker is.

De rijst is bij de Katsu-don tactisch verborgen, maar ligt hier onder het varken en semi-rauw ei. In deze vorm is de ei nog wel acceptabel, maar veel rauwer moet het voor mij niet worden: collega’s werken dat zonder blikken of blozen weg. Gelukkig begrijpen ze dat ik dat niet doe :). -don betekend dat het iets is bovenop rijst. Is bij het vorige gerecht eigenlijk ook zo, maar kon daar geen foto van vinden.

Ramen, oorspronkelijk afkomstig uit China. Een soort van noedel-soep, met vlees en een ei. Prima te eten, ook na het uitgaan (2AM ~) en op elke straathoek te koop.

Als je denkt dat bovenstaande witte substantie kaas is, dan maak je een fout die je maar één keer maakt. Het is namelijk geen kaas, maar Tofu. Wel op dezelfde manier geproduceerd als kaas, maar dan van soja-melk. Het resultaat is een smakeloze en veerkrachtige substantie, erg ranzig dus en uiteraard niet één van mijn favorieten :).

Het bovenstaande valt in de categorie “onduidelijk”. Ik heb mij laten vertellen dat deze Oden een mix is van gefrituurde Tofu, eieren en nog meer dingen. Het wordt vooral in een soort soepvorm in de winter gegeten, maar het ziet er zo - tja - vreemd en smakeloos uit dat ik dat na de Tofu-ervaring nog niet geprobeerd heb. Moet er toch een keer van gaan komen…

Kijk, en dan komen we bij de betere gerechten uit! Okonomiyaki: een combinatie tussen een hartige pannenkoek en omelet, met groenten als kool en vlees, en een topping van soya saus en mayonaise. Iets wat we niet op het werk krijgen, maar wat voor een paar euro te verkrijgen is hier in de buurt (het eten is hier echt heel goedkoop buiten de deur…). Het leuke is dat je het zelf op een bakplaat in je tafel moet klaarmaken… En dat het een keer iets is zonder rijst! Als je dit een keer wil proberen, in Amsterdam zit een leuk restaurant waar je dit vrij goedkoop kan eten. Helaas kan je het niet bereiden daar, maar er is een open keuken, dus dat is alsnog erg leuk :): www.japanesepancakeworld.com.

Al eerder voorbijgekomen: Sushi! Blijf er nog steeds grote fan van… Anyway, dat moet je gewoon zelf een keer uitproberen, kan me alleen voorstellen dat het in Nederland erg duur is; hier betaal je ongeveer 80 eurocent voor een schaaltje met één of twee sushi stukjes. Helemaal links onder is trouwens rauwe tonijn, nooit geweten dat dat rood is, ken normaal alleen het spul uit een blikje, dit smaakt dan ook heel anders.

Het lijkt er trouwens op dat je hier alleen maar Japans en Aziatisch kan eten, en dat is ook zo. Er zijn wel een aantal westerse restaurants, maar die zijn dan zo verjappanniseerd dat het eten alsnog een Japanse draai heeft, typisch. Gelukkig is dat ook met de MacDonalds gebeurt, waardoor de kwaliteit daarvan significant hoger ligt dan in Europa en de VS. Hier wordt je eten namelijk vers klaargemaakt, en transformeert het kleffe broodje burger met chemische groeten in een fatsoenlijk broodje hamburger met verse groenten en een stevig broodje. Daarnaast krijg je ook warme patat, en dat voor minder dan vier euro. Topdeal als je de rijst even zat bent!

Dit was slechts een kleine selectie: de diversiteit aan voedsel is verbazingwekkend hier, vooral omdat je zoveel dingen ook gewoon niet kent. En wat de boer niet kent… Enfin: het kost soms wat doorzettingsvermogen om alles te proberen, maar dat is dan ook wel erg leuk! En vaak ook lekker… Zelfs de snacks in de kroeg zijn anders: gebakken spersiebonen, waarvan ze alleen de bonen eten, gedroogde vis met mayonaise (bah!), maar ook gewoon weer pizza en patat. Westerse inmenging blijf je overal zien…

Mooi was ook toen mijn collega’s aan mij vroegen wat nu eigenlijk typisch Nederlands eten is en hoe vaak ik dat dan eet. Tja. Aardappels en kool x. Maar hoevaak? Maximaal één keer in de twee á drie weken. Toen stonden ze toch wel even te kijken: een Japanner twee dagen zonder rijst is onmogelijk. Wat ik dan wel at? Nou, komt-ie: Italiaans, Chinees, Zuid-Afrikaans (bobotie!), Indonesisch, Grieks, Indisch, Mexicaans, Spaans, Japans, Russisch, Surinaams (leve de Knorr Wereldgerechten), en allerlei wilde creatieve combinaties. Verbazing alom…

Ook wel mooi aan de Japanse cultuur zijn de vending machines. Op elke straathoek, waar dan ook in het land, in elke uithoek, kan je flesjes en blikjes drinken uit de automaat halen. Ik vermoed dat als de Japanners hun ruimteplannen doorzetten, er ook zo’n ding mee naar boven gaat. Bijzonder is dat dat niet alleen koude dranken zijn: ook koffie, chocolademelk en thee zijn overal te verkrijgen, en nog lekker ook! Dat wil ik in Nederland ook wel, dit soort gemakken wennen veels te snel…

De afgelopen week is weer voorbijgevlogen: enorm veel code geklopt, en de rest van de tijd bezig geweest met het debuggen ervan. Ik heb inmiddels zoveel ervaring met een tool opgedaan de laatste weken, dat ik komende week nog even een presentatie mag geven om de rest uit te leggen hoe het werkt, voor ik op vakantie ga. Dat is nou leuk :).

De week is afgesloten met een paar biertjes. Enfin, halve liters. Nederland is het enige land ter wereld volgens mij waar je ieniemienie biertjes krijgt, ‘Biertje?’, anyone? Tijdens het bierdrinken kwam het gesprek uiteraard op Nederlands voetbal (waarom beginnen Japanners altijd over het enige onderwerp in Nederland waar ik totaal niets van afweet), dat is nogal populair hier. Naast de Nederlandse vechtsporters, Andon Eesing, en nog wat anderen waar ik nog nooit van gehoord had. Ze denken gelukkig niet dat elke Nederlander op klompen loopt, maar zijn er wel van overtuigd dat in elke Nederlander een topvoetballer schuilt, en omdat ik per sé een keer mee moet gaan voetballen, kan ik dat eens mooi gaan ontkrachten. Er is namelijk niemand slechter in voetbal dan ik, ben benieuwd! :).

Vanmiddag naar Kyoto, mooi verlichte tempels bekijken - en dan bijna tijd om de koffer in te pakken!

10 comments

Na een maand was het dan eindelijk zo ver: mijn langverwachte welkomstfeest! En een feest in Japan bestaat doorgaans uit goed (en veel) eten; in combinatie met onbeperkt drinken (en zitten volgens een vaste plaatsindeling, ongeveer op anciënniteit). Ook hier was dat het geval: we gingen eten in Nara, bij een traditioneel Japans restaurant uit de regio Hokkaido (het bovenste van de grootste drie eilanden). Hokkaido is een beetje het IJsland van Japan: afgelegen, koud en veel vis.

Een paar collega’s en ik!

Afgelegen en koud waren niet aanwezig, de vis wel! Rauw, in grote hoeveelheid en diversiteit. Een soort sushi, maar dan zonder de rijst. Iedereen drinkt bier bij de openingsproost (”Kampai!”), en daarna wordt er soms gewisseld naar sake. Constant werden er nieuwe schalen bijgeplaatst, en drank bijgevuld. Ondanks dat mijn maag een aantal dingen voorbij heeft zien komen die ik nog nooit eerder gezien had (octopus, en nog wat dingen die ik niet kan plaatsen), was het eten bijzonder goed! Alcohol verlaagt doorgaans je grenzen, en dat geldt gelukkig ook voor het eten van exotische dingen, erg fijn in deze :).

Eten, en twee collega’s

Kreeft: zelf de vis uit de harde units schrapen, maar desondanks erg lekker. Zie ook in de linkerbovenhoek een ongedefiniëerd beest met ogen. Die heb ik maar wel overgeslagen :).

Naast het eten en drinken was het natuurlijk ook feest, en dat kan doorgaans niet zonder speeches. Na de ‘grote baas’ (managementstructuren tot en met hier… zodra je jezelf kan managen verdien je hier een managers-titel… ), was het de beurt aan de organisator van het feest (collega waar ik ook mee klim) en de ‘iets kleinere baas’, de man die alles voor mij geregeld heeft. Hij benadrukte nog eens hoe leuk hij het vond dat ik er was, en dat iedereen vooral moet integreren om hun Engels te verbeteren. Later bleek ook dat alchol de taalbarriere flink verlaagt, en werd ik bestookt met vragen (wat vind je van het Japanse eten? … “best prima, zolang de rauwe ei maar overgeslagen wordt” … zijn Japanners verlegen? … “uhm, ja, best wel” … ben je al gewend aan Japan? … “kan je hier ooit wennen dan als westerling?”), wat de gezelligheid tegemoet kwam!

Mijn baas: Ohtani-san tijdens zijn speech

Aan het eind van het feest was het ook nog mijn beurt om te speechen (’s ochtends ook al de lul geweest bij de dagopening; ik heb met veel pijn en moeite het concept Sinterklaas had weten uit te leggen, en de relatie met Santa Claus - wat ze erg grappig vonden overigens). Nog even benadrukt dat ik het ook erg gaaf vind om hier te zijn, dat iedereen vooral niet verlegen moet zijn, en dat ik bijzonder geduldig naar half Engels kan luisteren, werd het feest besloten. Waar bij bepaalde clubjes in Enschede er dan geproost wordt op de koningin, wordt het feest hier met één (1) ferme handklap besloten. Gelukkig werd ik van te voren ingelicht, anders was ik ongetwijfeld te laat geweest!

Na het hoofdfeest, wordt een feest in Japan doorgaans gevolgd door n afterparty’s, maar door de beperkingen in het OV (laatste trein rond twaalf uur) en de curfew van mijn appartement (alle ‘eerstejaars’ moeten voor twaalf uur binnen zijn, als je ouder bent krijg je een nachtpas) was n jammer genoeg beperkt tot slechts één. Ik snap die regels trouwens echt niet: waarom? Waarom zit er wel een kroeg in het gebouw, waar er geregeld gezopen wordt, en waarom mag je niet een vrouw mee naar huis nemen of laat thuiskomen? Zijn vrouwen schadelijker dan alcohol voor de werkkwaliteiten? Misschien wel… waarschijnlijk komen er dan klachten over het overwerken.

In een nabijgelegen restaurantje gingen de Japanners rustig verder eten. Echt, ik dacht dat ik een grote eter was, maar ik ben kansloos in vergelijking met ze. En waar ze het laten is echt een raadsel, de gemiddelde Japanner is vrij dun. Nu ben ik de afgelopen maand al bijna 5 kilo afgevallen (nog maar 71 kilo, dat is bijna eng…), dus het eten zal wel erg gezond zijn. Vergeet Sonja Bakker! Ik nam genoegen met warme Sake (best lekker!), en daarna werd het tijd om te rennen voor de trein, er waren geen karaoke’s in de buurt, dus we moesten op tijd zijn deze keer :).

Afgelopen donderdag nog wezen klimmen. Voor de scherpe blikken: ja, dat is inderdaad 10 centimeter boven de grond. Klimmen is misschien ook niet goede werkwoord, aangezien de verplaatsing voornamelijk opzij is, in plaats van omhoog. Japanse efficiëntie: net zo zwaar, maar het scheelt een hoop geklooi met touwen en zekeringen, het gebouw hoeft niet hoog te zijn en hoogtevrees is geen issue meer. Toch vind ik omhoog wel iets meer hebben :), maar voor nu is de wekelijkse sportavond dikke prima! Maandag weer!

Verder is het weekend een keertje rustig… na een hele werkweek, en alle afgelopen weekenden op pad geweest te zijn is dat erg fijn; best heftig allemaal. En over een kleine twee weken begint ook de vakantie, en komen mijn lieftallige ouders en zusjes deze kant op! Later meer daarover…

8 comments